Zo, de laatste weken Spaans zit er op en hebben we met goed gevolg afgelegd, (voor wat het waard is natuurlijk).
Ook de laatste week Spaans was leerzaam, maar nog belangrijker erg leuk. We hebben al die weken Spaanse les wat afgelachen.

In de week dat we de werkwoorden in de toekomst leerden, werd dit ondersteund met een oefening. We moesten spelen dat we de toekomst konden zien en voorspellen. Om de beurt waren Michel en ik ,en de lerares natuurlijk, de Sjamaan ( een soort heilige man) en de klant. De klant kon vragen stellen over de toekomst.( Alles in het Spaans natuurlijk !! ) en die vragen werden beantwoord mbv het ongezien trekken van zelfgemaakte kaartjes.
Op een gegeven moment was ik de Sjamaan en Michel de klant en om het gemakkelijk te maken , vroeg Michel hoe het met zijn konijn zou zijn als hij terug kwam in Nederland, want we hebben Vosje ( Het Konijn ) ziek achter gelaten toen we uit Nederland vertrokken. Nou leuk..... en helemaal toen hij de kaarten trok en ik een verhaal moest verzinnen met deze kaarten. Dat op zich was al moeilijk, wat vertel je in godsnaam over een konijn in samenhang met een auto, zwangere vrouw en Che Nevada ????? En erger nog....... dat moet ook nog in het spaans !!!!!

Na wat denkwerk heb ik Michel maar voozichtig proberen duidelijk te maken, dat als hij terugkomt in Nederland, zijn konijn niet meer zou leven, omdat deze onder een auto gekomen was !!!!! Michel geschrokken natuurlijk en treurig, maar ik had ook nog goed nieuws voor hem..... want voor het ongeluk had Vosje nog kans gezien om kleine konijntjes te maken....... (vraag me niet hoe je zoiets in het spaans vertelt, want dat weet ik niet meer, maar het zal vast spaanstechnisch heel komisch geweest zijn! ). Uiteraard hebben we dubbel gelegen van de lach. Wat ik nou met de kaart van Che Navada moest, ik had geen idee en ik legde de klant dan ook uit dat ik de laatste kaart niet kon verklaren en vroeg of hij nog meer vragen had. Ja die had hij nog wel, Michel wilde namelijk weten hoeveel kleintjes Vosje na zou laten en hoe die zouden heten. Nou de oplossing van de laatste kaart kwam dus nog vanzelf...... (net echt hé?) Je raadt het al..... twee nakomelingen, de ene heet Che en de andere Nevada. Zoiets maakt de Spaanse les nou echt leuk ..................................


Ook toen Michel onder de les heftig naar de wc moest. Op zijn beste Spaans melde hij aan de lerares dat hij nodig even naar de wc moest. Maar onze profesora was erg fanatiek en wees hem op een paar gramaticale- en spreekfouten en vroeg hem de vraag op de juiste manier te herhalen..... Maar daar had Michel geen tijd meer voor en hij rende naar de wc en riep nog na :"To late!!" ( in ¨t engels, spaans was op dat moment te moeilijk). De profesora keek hem verbaasd na. Bij terugkomst zaten wij nog hartelijk te lachen, het was ook zo komisch, de profesora die niet begrepen had dat de nood zo hoog was en michel het netjes wilde laten vragen en Michel die niet in de gaten had dat dit van hem verwacht werd en gewoon al roepend wegrende. Natuurlijk werd de komische situatie nog een paar keer uitgebreid besproken en nagespeeld en het duurde even voordat de slappe lach bedaard was en we de les konden voorzetten.


Uiteraard zijn we ook serieus bezig geweest. Iedere week kregen we een andere leraar. In het begin even balen, maar uiteindelijk bleken ze allemaal even goed en leuk op hun eigen manier. Hoewel Maria Helena tegen alle verwachtingen in toch de kroon spande (zie hierboven).

En nu zitten we alweer drie weken in ons eigen appartement, even wennen, zo zonder andere mensen om je heen, maar uiteindelijk ook wel lekker. Alleen van alle gemaakte beloftes, moet je hier in Bolivia maar de helft geloven, blijkt ook nu alweer. Geen schone handdoeken en beddegoed en niet gepoetst. Na drie keer vragen, bij de school en de vrouw van de directeur, diegene waarvan we het appartement blijken te huren, wordt dan uiteindelijk na drie weken wonen, in etappes verschoond en gepoetst. Niet opgeven en geduld worden uiteindelijk dus toch beloond. Gepoetst zou ook vooraf al gedaan moeten zijn , maar............. maar half natuurlijk. Heb in de keuken toch nog maar even zelf gepoetst, want ik wil niet ziek worden van mijn eigen gekookte eten, en op de badkamer en de wc doen we gewoon of we het niet zien. En erg genoeg zijn we nu ook nog door het bed gezakt....... we durven bijna niet alweer aan te bellen en te vragen.......... en nee we konden er niks aan doen, het gebeurde vanzelf !!!!!!!!

Naast de "negatieve" verhalen van niet nagekomen afspraken, slecht poetswerk enz, zijn er hier uiteraard ook hele positieve dingen. Dat wat we in Nederland missen, wat meer aandacht voor elkaar meer begrip en hulp, vind je hier in Bolivia wel heel veel. Ze zijn hier allemaal heel aardig en behulpzaam (ook bij het leren spreken van spaans gewoon op straat met vreemden). Van de week wilden we bijvoorbeeld een kerk bekijken, maar er was nog een mis aan de gang, we besloten om deze mis dan maar helemaal acheraan in de kerk bij te wonen. Het bleek echter geen standaard mis en op een gegeven moment gingen de mensen de banken uit en elkaar de hand schudden. Een van de mensen ook vrij achter in de kerk had ons gezien en overlegde even met zijn vrouw en kwam verder naar achter naar ons toe gelopen en begon ons ook de hand te schudden. Ik moet zeggen, het was hartverwarmend, daar sprongen me de tranen van in de ogen. Je voelt je dan helemaal opgenomen en geaccepteerd en dat is wat er hier meer is...... Acceptatie van elkaar en van de dingen die er gebeuren.

Ook zijn we deze week op ons vrijwilligersproject begonnen. Met een beetje tegenzin, want ook hier begon het niet zoals de bedoeling was. Bij ons voorbereidende bezoek waren de directrice en de leerlingen niet op school aanwezig, zodat we op de maandag geheel onbekend en ongezien moesten gaan beginnen. En let wel, honderdvijfentwintig kinderen in een heel piepklein schooltje. Uiteinedlijk viel dat nog mee, ze bleken over een ochtend en een middaggroep verdeeld te zijn. Bovendien is Spaans spreken op onze eigen school iets heel anders dan in de echte grote wereld, zo bleek. We begrepen maar de helft van de uitleg die we kregen, en ons spaans leek ook wel geheel op de achtergrond verdwenen.
We zijn uiteindelijk maandag een beetje onwennig begonnen, maar de tijd vloog. We mochten beginnen in de groep van de kleinsten, tussen de 4 en 7 jaar en ook al begrepen we elkaar de helft van de tijd niet, het was geweldig. Hier en daar geholpen bij het huiswerk maken. Ze kruipen ook vrijwel meteen op je schoot en Michel heeft zich de hele middag onfermt over een nogal stille verlegen jongen die moeite had met zijn sommen. We waren een beetje huiverig of hij deze hulp wel op prijs stelde, maar aan het eind van de dag wist de directrice ons toch duidelijk te maken dat deze jongen uit zichzelf bij haar te kennen had gegeven blij te zijn met de hulp.En heel erg vertederend toen een van de ouder meisjes uit onze groep mij een kusje kwam geven toen ze naar huis ging.
Het is dus toch heel erg leuk, ook al blijft het moeilijk, zeker in de groep ergens tussenin, waar de kinderen alleen maar aandacht hebben voor elkaar en absoluut niet geloven wat je zegt (zal door het gebrekkige spaans van ons komen). Orde handhaven is misschien zo al moeilijk, maar als je eerst nog moet gaan nadenken hoe je het in het Spaans zegt ben je sowieso te laat. Er valt voor ons dus nog veel te leren, maar het zijn schatjes daar. Volgende week gaat het vast beter!!!!!

Inmiddels is het volgende week, we zijn wat opgehouden door ziektes en drukte. Hebben alletwee een flinke kou te pakken, die maar niet over wil gaan. Komt natuurlijk van al die snotterbellende kinderen, die op je schoot kruipen overal hun snotterbellen afvegen en je niet meer los willen laten. Was te verwachten natuurlijk, maar de tochtende autobussen gaven uiteidelijk de doorslag om dan ook maar echt ziek te worden. Ik ben drie dagen niet naar Betania kunnen gaan, Michel kwam er beter vanaf, die heeft naar één dag gemist (minder geliefd bij de ukkies??? ) Lucky him.

Verder blijft het (voorlopig) moeilijk om iedereen daar te verstaan en je verstaanbaar te maken, maar Michel houdt vol en maakt vorderingen. Het blijkt dat de directrice en haar dochter daar, meer dan open staan voor eigen initiatieven en hier zeer enthousiast op reageren. Michel heeft inmiddels een projectje lopen waarbij hij kinderen van de hoogste groep laat nadenken wat ze later willen worden en welke vakken je hiervoor goed moet beheersen. Hiermee hoopt hij de kinderen extra te stimuleren om deze vakken onder de knie te krijgen, ook wanneer het soms tegenzit en de vakken soms erg moeilijk zijn. Jammer dat we nog maar zo weinig tijd daar hebben, nog maar drie weken en de tijd vliegt. Misschien moet ik ook nog maar eens proberen een project op te zetten, kijken of het haalbaar is, want er vallen ook nog enkele vakantiedagen in.

Over drie weken gaan we "het bekende" Sucre verlaten en trekken we voor ongeveer èèn week naar Peru en gaan we daarna aan een ander vrijwilligersproject werken, maar voor die tijd horen jullie nog van ons.

Groetjes,

Michel en Inge