Het studieadviesproject van mij zit er op. Toen de kinderen hun ingevulde formulier, voorzien van commentaar, terug kregen, gingen ze bij elkaar nieuwsschierig kijken wat voor commentaar zij gekregen hadden. Er was een jonge die zanger wilde worden. Bij de vraag of een duet voor hem niks was, met één van de drie meiden in de klas die ook zangeres wilde worden, lachte hij uitbundig. Ook de stempelduim van Tempo-Team kwam goed van pas.

 

Inge kon natuurlijk niet achterblijven en verzon meteen twee projecten. Ze zag dat het speelgoed niet gebruikt werd en opgesloten bleef in een kamertje. De directrice was bang dat het mee naar huis genomen werd, dus sporadisch werd er wel eens speelgoed gehaald. Inge bedacht een project om het speelgoed op de speelplaats op te bergen in een af te sluiten kist, waarbij een kind de verantwoordelijkheid kreeg om na de pauze te controleren of het speelgoed allemaal terug gekomen was. Maar ook het tandenpoetsproject was geen overbodige luxe. Zolang er kinderen rondlopen met rotte melktanden, is het nuttig om hier nog maar eens de aandacht op te vestigen. Omdat de school een week eerder dicht ging dan gepland, bleef er nog maar erg weinig tijd over en hebben we gekozen voor het tandenpoetsproject.

 

Nou, daar begonnen we maar eens mee. Dankzij de bijdrage van de familie Kessels uit Venlo voor een goed doel in Bolivia konden we inkopen gaan doen voor 75 kinderen en dat valt niet mee. We zijn Nederlanders dus....Onderhandelen. Nu is het hier wel gewoon dat je afdingt, maar ze hebben de harde zakelijke mentaliteit van de Nederlanders mogen ervaren, die van Inge in het bijzonder. Ze vragen aan toeristen sowieso het dubbele of nog meer, dus de helft ging er sowieso van af. Op de grote buitenmarkt hebben we tandenborstels gekocht, bekertjes en een paar dozijn tandpasta. (Colgate, dus aandeelhouders: let op de koers van Colgate, want die schiet binnenkort omhoog, wanneer wij dit berichtje gepubliceerd hebben op onze weblog).

 

Even een foldertje maken met poetsinstructies dacht ik. Nou dit wil je in Bolivia niet graag doen. Overal kun je kopiën maken en op sommige plaatsen zelfs kleurenkopiën. Ook hebben ze hier Word, ook al zijn de computers hier stierlijk traag. Nee, het probleem zit hem in de eerste kleurenafdruk, het origineel zeg maar. Het koste me 8 uur om een adres te vinden waar je een kleurenprintje kunt uitprinten. "Sorry meneer", maar dan in het Spaans natuurlijk, "de printman is even niet aanwezig, dus er kan niet geprint worden". Van job-rotation hebben ze hier nog nooit gehoord. Nu is een papiertje uitprinten in kleur ook wel heel erg moeilijk. "Komt u over een uurtje maar terug". Ja doeiiiii, ik ga wel EVEN ergens anders. Niet dus, want ergens anders bestaat niet. Of toch... Een internetcafe iets verder op had een HP color laserprinter. Hier maar eens vragen. Helaas hadden we het document niet op een USB-stick staan, want het moest op een USB-stick aangeleverd worden. We vroegen nog of we het misschien konden mailen. Nee helaas, het Word-bestand mailen kon niet, want ze hadden geen internet. Tja, dat we daar zelf niet aan gedacht hadden dat een document mailen naar een internetcafe wel eens heel moeilijk zou kunnen zijn. De dag erop nog maar eens proberen bij dat eerste adresje en hopen dat de kleurenprintafdrukverantwoordelijke nu wel aanwezig was. ... Wat denk je... Hij was aanwezig, maar had even geen tijd. Over een uur misschien. Gelukkig had ik nu wel een USB-stickje en vervolgde mijn weg naar het internetcafe. Het leek er op dat ze er geen zin in hadden, want het was al laat en dus was de printer kapot. Ik heb uit woede nog half Sucre doorgelopen, op zoek naar een winkeltje die wel bereidwillig was en een kleurenafdruk kon maken. Maar die waren er niet. Dag drie weer bij het eerste adresje. De Print man was er ... joepie!!!..   Hij had het alleen even te druk met andere zaken dus ik mocht over een uur terugkomen, alweer!!!! Uurtje later terug gekomen, want het leek me wel een profesionele drukkerij. (ik schrijf even wat korter, want anders wordt het bericht erg lang). He, wat jammer nou, printman was toch weer weggegaan. Ik vroeg een offerte voor 150 afdrukken en ben weg gegaan. Zien ze tenminste wat ze mislopen. Dan maar met het USB-stickje naar het internetcafe. een HP laserprinter is toch een goed merk. Het zwart was mooi, maar je keek je scheel op de rode letters. Er was een soort schaduwrandje ontstaan bij het afdrukken. Tja wij zouden de printerkoppen regelmatig uitlijnen, maar hier in Bolivia niet. Ik zal niks zeggen over de mooie voorbeeldfoto´s met de rode lippen.

 

Het orgineel had ik nu in mijn bezit en heel zorgvuldig borg in het in mijn tas op en vervolgde mijn weg naar een copyshop die de folder wel 75 keer wilde kopieren. Nee, ik ben niet naar het eerste adresje gegaan. In kleuren printen is hier een groot probleem, maar er zijn wel enkel kopieshops die in kleur kunnen kopiëren. Nou, het orgineel afgeleverd, mijn wensen kenbaar gemaakt, maar dubbelzijdige kleurenkopien kennen ze hier niet. Misschien ben ik wel erg bij de hand of erg slim, maar eenzijdig kopieren en daarna het papier opnieuw in de papierbak leggen, leek mij een goed idee. Maar hoe leg je dat in het Spaans uit. "Laat maar", dacht ik. Dan krijgen de kinderen maar twee briefjes inplaats van een.

Plastificeren was ook nog een goed idee van Inge. Oh ja, voordat jullie het vergeten.. Het was het project van Inge. En diegene die Inge kennen weten hoe perfectionistisch ze is.

Koste maar 50 euro meer in het goedkope Bolivia. Ik was erg huiverig voor wat voor problemen dat met zich mee zou brengen en hoe de kwaliteit zou zijn, dus besloot ik het niet te doen. Daarbij begon de tijd te dringen want een uur later moesten we naar het schooltje en de tandenpoetsinstructies gaan geven en we hadden nog geen enkele afdruk.

De kopieerster legde het origineel op de glazen plank, deed de klap om laag en ....Sorry meneer, maar onze kopieerapparaat is kapot. Gelukkig hadden ze een oplossing en om 12:00 uur zou het klaar zijn. Om 12:00 uur teruggekeerd, niet klaar, om 12:30 uur teruggekeerd.Het was klaar!!!! Daarmee bedoel ik dat de kopieën klaar waren op A2 formaat. Het moest dus nog allemaal in A5 formaat gesneden worden. Om 12:45 uur naar de bus gelopen, waar ik Inge met voorgesmeerde broodjes tegemoet liep. Tja. als je een slecht origineel aanlevert kun je je bedenken hoe de kopieën er uit zagen. Nog waziger en het groen was gewoon zwart geworden.

 

Vinden jullie dit nieuwe berichtje op deze weblog nog leuk?

 

Goed, dan nu het project:

Inge heeft haar angst om voor groepen te spreken overwonnen. Ze gaf zorgvuldig de poetsinstructie aan DRIE klassen en natuurlijk in het SPAANS. Hierna werden de kinderen naar de patio gedeligeerd, waar de gegeven theorie van Inge in praktijk gebracht ging worden. Ik had de bekertjes met tandenborstel en tandpasta netjes op de stenen bankjes gezet en het poetsen kon beginnen. Er hoefde nog maar weinig gecorrigeerd te worden, een teken dat Inge de poetsinstructies goed had over weten te brengen. Natuurlijk heb ik alles gefilmd en heb ik de nodige foto´s gemaakt, want het was een grote hilariteit. De kinderen waren erg blij met de tandenpoetsspullen, maar wat minder blij met mijn camera. Vooral de oudere meisjes poetste hun tanden voor de camera met enige argwaan, schaamte en afschuw. Het is dat het moet. Ach weet je. Je kunt beter gewoon de foto´s van Inge´s project bekijken. Deze spreken voor zich.

 

Afgelopen vrijdag was de laatste schooldag. Geen huiswerk, dus we gingen met de kinderen voetballen en basketballen. Eerst met de gewone bal en de jongens tegen de meisjes. Na 10 minuten ruilde ik de bal zo stiekem mogelijk in voor de Peanut bal. Dat is zo´n oranje leren voetbal van de m&m´s in de vorm van een pinda. Voor de niet voetbalfanaten: zo´n eivormige bal stuiterd alle kanten op. Het was lachen gieren en brullen. We hadden klassefoto´s gemaakt en donderdagavond laten afdrukken en lijsten gekocht en zelf ingelijst (en dit allemaal binnen 2 uur, al was er wel enige paniek toen we maar geen lijstjes konden vinden). Deze schilderijtjes wilde we vrijdag geven, maar de directrice vroeg of wij die zaterdag konden geven tijdens de afsluiting van het schooljaar. We voelde al aan dat deze officiële dag wel heel belangrijk voor haar was, dus we gingen graag op deze uitnodiging in. Nu het einde in zicht was en het project een week eerder stopte, kwamen we er achter dat we toch wel erg veel van de kinderen zijn gaan houden. Zelfs de bandietjes dragen we een warm hart toe. Nooit geweten dat je van zoveel kinderen tegelijk kunt houden. Dus ja, we kwamen graag naar deze afsluiting van het schooljaar.  Die vrijdag hebben we nog geholpen met poetsen en de boel een beetje op te vrolijken. We hadden die wormenstickers van een Albert Hein actie meegenomen. Nadat de ramen met kranten en water waren "schoon" gemaakt, hebben we de stickers op de ramen geplakt. De dochter van de directrice, tevens ook een schooljufrouw, vond die stickers zo leuk, dat ze twee van zo´n wormenstickers mee naar haar kamer heeft genomen.

 

Zaterdag kwamen we om 9:00 uur aan. Twee moeders die op de eerste rij zaten werden vriendelijk verzocht na achteren te gaan, zodat wij vooraan konden zitten. Een beetje verbijsterd namen we plaats. Het feest werd officieel geopend met een langdradig verhaal van de man van de directrice, de penningmeester. We verstonden er weinig van, maar  er werd vaak naar ons gekeken, wat ons deed vermoeden dat er vaak over ons gesproken werd. We bleven heftig hopen dat we niet naar voren zouden geroepen worden. Ik verschool me zo veel als mogelijk achter de camera, waardoor Inge uiteindelijk de pineut was. Ze werd naar voren geroepen om de namen op te noemen van de kinderen die hun diploma mochten komen ophalen. Het was een beetje lastig, want hier heten ze niet jan, piet of pim. En ik maar fanatiek foto´s maken en filmen. Na deze diplomauitreiking was het wederom de beurt aan ons om de schilderrijtjes officieel te overhandigen. Inge was inmiddels gewend om voor groepen te spreken en in het Spaans, dus het leek mij logisch dat Inge het woord deed. Alleen waren de tandenpoetsinstructies van Inge voorbereid, maar dit keer was het improviseren. Het was kort maar krachtig. Mocht iemand nog een goede Spaanstalige gastspreker zoeken, dan weet ik er een. Via de webshop www.souvernirsuitbolivia.nl kun je je wensen kenbaar maken.