CopacabanaCopacabana

Alweer een ellenlang verhaal, maar we hebben ook zoveel meegemaakt.
In afwachting van een vrije plek in het dierenpark, waar we vrijwilligerswerk wilden gaan doen, zijn we na het uitzwaaien van onze bezoekers naar Copacabana gegaan.
We zochten het Hostel op waar we al eens eerder geslapen hadden. De prijs voor de overnachting was inmiddels verdubbeld vanwege het hoogseizoen en het poetswerk met de helft verminderd. We besloten om de sleutel even in ons bezit te houden en ondertussen op zoek te gaan naar iets goedkopers en schoners. Wie had kunnen denken dat wij nog de laatste fatsoenlijke kamer te pakken kregen. We hebben de sleutel van het eerste hostel teruggebracht en bedankt en toen werd ons duidelijk dat er nog nauwelijks slaapplaatsen vrij waren in Copacabana. Het was zo druk in Copacabana dat onze hosteleigenares na vele afwijzingen,uiteindelijk de dag erna besloten had de backpackers dan maar op de grond in de tochtige portalen van het hostel te laten slapen. We voelden ons een beetje ongemakkelijk , want we hadden een drie persoonskamer en dus nog een bed vrij. Maar een wildvreemde op onze kamer vonden we ook niet aantrekkelijk. We hebben uiteindelijk maar de kussens en de dekens van het vrije bed aan onze portaalslapers gegeven, waar ze ook heel blij mee waren. Alles en iedereen is hier in Bolivia zooooo anders......

Vannuit Copacabana hebben we een aantal noordelijk gelegen dorpjes bezocht. Sampaya sprak ons erg aan met al z´n lemen en keienhuisjes en knusse met keien en gras bezaaide smalle oplopende straatjes. Het mooie uitzicht op het Titikakameer en Isla la Luna, vanuit een van de huisjes, sprak ons wel heel erg tot de verbeelding. Het bleek te huur te zijn en bij navraag door onze chauffeur ook nog eens niet zo duur. Alleen spreken ze daar geen spaans en er zijn geen winkels of restaurants. De eigenaar wilden dan ook wel voor onze maaltijden zorgen, hij zou dagelijks voor ons koken. Aangezien er echter inmiddels plaats vrij was gekomen om te kunnen gaan vrijwilligerswerken, hadden we besloten om die kans niet te laten lopen en voor ons vertrek naar Nederland, nog in Sampaya terug te keren en lekker te gaan relaxen.

Wonder boven wonder lukte het ons om in één dag terug te kunnen keren naar Samaipata. Een reis met de bus en een flinke hagelstortbui toen we op het meer zaten (zeiknat waren we). Vliegtuig en daarna een taxirit van drie uur gezamelijk met een Boliviaans gezin met hun net gekochte kippen ( Sanne !!!!!). Wat een spektakel, de kuikens vlogen je om de oren en een laffe aanval in mijn rug. Knap hoe de chauffeur zijn aandacht op de weg wist te houden. Na een reisdag van 11 uur, besloten we eerst een dag rust te nemen voordat we aan het vrijwilligerswerk begonnen.........



Vrijwilligerswerk in Zoölogico El Refugio

Manuela is een zwitserse vrouw, die al gedurende lange tijd in Bolivia woont en dieren opvangt die niet meer door mensen gewild zijn, of ziek of gewond zijn en niet meer zelfstandig in de vrije natuur kunnen leven. Zij bekommert zich om deze dieren en wilt hen een zo vrij mogelijk leven geven. Dat betekent dat zoveel mogelijk dieren daar vrij rond lopen en alleen de meer agressieve of teruggetrokken en afhankelijke dieren in kooien zitten. Dat dit de nodige taferelen oplevert kun je je voorstellen. Maar dit heeft uiteraard ook de nodige aantrekkingskracht op vele vrijwilligers die daar willen komen werken. Vrijwilligers die ze hard nodig heeft, omdat ze zelf op krukken loopt en het werk niet kan doen.


De maaltijden;

Daar zaten we dan de eerste ochtend, met de apen samen in de keuken aan het ontbijt. Een beetje vreemd en onwennig. Een van de apen ging met z´n kont op de messen zitten die we nog moesten gaan gebruiken !!!! Een kat springt er nog bij en de St.Bernardshond legt zijn kwijlende kin ook op het tafelblad, allen op zoek naar eten. Haastig gezoek naar nog schone messen. Die zijn er niet, en ook geen borden. We durven het niet aan om die messen te gebruiken en ook niet om het brood zo op tafel te leggen. Dan blijft er dus niks anders over dan het brood droog, zonder beleg te eten. Het kan niet anders, ze moet de paniek/afschuw in onze ogen gezien hebben. Hoe lang gaan we dit volhouden vroegen we ons af. Ze heeft de rest van de tijd dat we daar waren in ieder geval geprobeerd de dieren zoveel mogelijk tijdens de maaltijden uit de keuken te weren, maar met niet al te veel succes. Op een ochtend vonden we een drol op de tafel . Manuela pakte met een vaatdoek de drol op, spoelde de vaatdoek even onder de kraan met water om en veegde daarna de tafel "schoon" !!!!!!!!
Of... onder een maaltijd plaste en poepte een aap vanaf een trapje op de keukenvloer, gelukkig was de St. Bernhardshond er ook, want die had ook wel zin in een hapje.... apepoep..... en at de drol op !!!
Elke maaltijd bleef een verrassing en uitdaging, omdat wij wat onhandig zaten te klungelen om elk kontakt van eten met dieren en tafel probeerden te voorkomen (want elke dag droog brood is het ook niet) . Het moet vast komisch uit gezien hebben.
En wij bleven ons verbazen. Dennis, een Franse jongen van 13 die daar regelmatig kwam helpen en bekend was met de taferelen was toch ook reglematig de klos. Een keer lette hij even niet op en een van de apen pikte snel het gekookte ei van zijn bord. Dennis en Cheetah raakte in een hevig gevecht verwikkeld om het ei. Uiteindelijk viel het ei achter de ijskast op de grond. Dat was het dan, dachten wij, maar nee......... Dennis peuterde met een stokje het ei vanachter de ijskast vandaan, spoelde onder de kraan alle stof en andere vuiligheid eraf en legde zijn ei weer op het bord. Als ik het ei niet krijg, dan maar een aardappel uit de pan, moet Cheetah gedacht hebben en deed een graai in de pan. "Gelukkig" ? kreeg hij op tijd een tik op zijn vingers en liet de aardappel terug in de pan vallen, voor vanavond....... We gingen dan ook altijd ´s avonds in het dorp eten (40 minuten heen en 40 minuten teruglopen, na een lange vermoeiende dag werken) of leefde ´s avonds op koekjes en chocolade met cola!
Voor degene die vol afschuw zich afvragen hoe wij dit 2 weken hebben volgehouden (en ook nog zonder ziek te worden)..... nou wij vragen het ons ook nog steeds af!!!! Maar er stonden uiteraard ook een heleboel hele leuke dingen tegenover..................................


Het werk;

Elke ochtend begon even leuk. We werden, zodra we de gordijnen opende, opgewacht op ons balkonnetje door kwispelende honden, een schele kat en door een of twee spinapen die met hun grappige bekjes tegen het glas van de ruitjes van de deur aan plakten. Afvragend waar we bleven besprongen ons zodra we buiten kwamen.
Als Manuela op was en het ontbijt klaar was gingen we altijd eerst ontbijten en anders begonnen we met het schoonmaken van de hokken. We moesten er niet aan denken dat we de keuken ook nog schoon moesten maken voor het ontbijt, want dan hoefden we vast geen ontbijt meer. En wat niet weet , wat niet deert....... niet ??????
Met een emmer water en veger en blik begon het schoonmaken van de hokken, altijd gevolgd door een horde dieren.
Daarna werd het fruit gesneden en over verschillende schalen en emmers verdeeld. Het bleek een hele klus om te leren welke dieren wat lusten en het op de juiste maat te snijden. Tevens was het een hele klus om de apen uit het desbetreffende hok te weren. Hoe hard we ook onze best deden, met regelmaat zagen we toch de ene of de andere aap vanuit onze ooghoeken er met een banaan of papaya vandoor gaan. Daarna werd het eten rondgedeeld en bleek het heel leuk om op de verschillende plekken even te blijven staan kijken hoe het eten er aan toe gaat.
De middagen waren altijd heel verschillend ingevuld en waren afhankelijk van onze eigen initiatieven of Manuela´s wensen. Het varieerde van het herstellen van vliegengaas voor de ramen, verzorgen van wonden bij dieren, opruimen en uitschrobben van opslagplaatsen, opnieuw bevestigen van dikke takken in hokken, vangen van papagaaien, dweilen van plaatsjes enz. Uiteindelijk bleek het vaak ook dweilen met de kraan open, ookal waren er dagen dat er totaal geen water was !!!!!! Nee wat ik bedoel te zeggen is, dat er veel geen zin had, zinloos was. Hier repareer je het gaas van de moestuin en elders kruipt een aap weer naar binnen. Deuren bleven wonderlijk toch open staan of open te gaan en de beesten maakten weer een zooitje van de opgeruimde opslagruimte enz....... Je werd er af en toe wanhopig van.
Maar wat maakte dat je het toch vol hield waren uiteraard de dieren......................


De Beestenbende;

Alle dieren waren leuk, maar uiteraard zijn er altijd beesten die je meer aan het hart liggen.
Michel;
Lucy de vos:
Lucy was een van mijn favorieten. Lucy is een vos die altijd bij mensen heeft gewoond. Om een of andere rede wilde ze Lucy niet meer en hebben haar naar Zoölogico gebracht. Lucy heeft net als een kat nog steeds haar jachtinstinct en gaat achter kippen aan. Daarom kan Lucy niet loslopen, want een boer zal haar afschieten wanneer hij een vos achter zijn kippen aan ziet rennen. Maar om Lucy niet steeds in een hok te laten, wordt ze soms uitgelaten, waarbij ze je al snuffelend door onmogelijke paden probeert te trekken. Het wandelen met Lucy heeft mij dan ook de nodige schrammen en blauwe plekken bezorgd, maar ik wilde het haar zo veel mogelijk naar haar zin maken. Ik liet haar ook spelen met de honden, die vaker nieuwsschierig kwamen kijken en snuffelen. Maar Lucy snapte in het begin niks van de uitdagingen en spelletjes van de honden, je zag aan haar dat ze absoluut niet wist wat ze er mee aan moest. Na een aantal dagen had ze het ineens door en zag je haar met de honden spelen. Dit was heel erg aandoenelijk. Vooral één hond is een dikke vriend van Lucy geworden. Hij probeerde haar speels in de nek te bijten en Lucy probeerde hem in de poten te bijten. Toch nog een verschil gezien in het jagen tussen honden en vossen. Een hond bijt in de nek, en een vos bijt in de poten, zodat de prooi niet meer kan ontsnappen, waarna de genadeslag gegeven kan worden.

De uiltjes Samurai en geen naam:
Twee kleine uiltjes zaten in een kleine kooi. Inge vroeg zich af waarom deze niet bij de andere roofvogels in het grotere hok gezet werden. Manuela dacht even na en zei dat het een goed idee was. Zo gezegd zo gedaan, eerst alle papagaaitjes vangen en verplaatsen en daarna plaatsten we de uiltje met hun hokje in de grote ren bij zijn soortgenoten,toen bleek ook dat één uiltje niet behoorlijk kon vliegen. Ze leken in het begin erg onwenning, maar de dag er na zagen we een van de twee uiltjes in het ren rondvliegen. We hadden het idee in elk geval één uiltje blij gemaakt te hebben. Het andere uiltje bleef stil in zijn kleine hok zitten. Elke dag gingen we kijken hoe het met de uiltjes ging. Een zat nog steeds in zijn hokje en de andere moesten we vaak even zoeken, maar vonden we altijd wel ergens terug. De vierde dag gingen we op zoek naar het vliegende uitje, maar vonden hem nergens. We vreesden het ergste. Meestal valt het allemaal wel mee, maar dit keer niet. We vonden op twee verschillende plaatsen de veren en een uilebal terug. We weten niet wat er zich heeft afgespeeld. Een rat of een ander roofvogel die wel eens wat anders wilde eten dan kippekoppen. Onze gedachten gaan uit naar Samurai en hopen dat hij niet te veel geleden heeft.

Cato del Monte:
Deze katachtig lijkt op een panter, maar dan een stukje kleiner. Hij heeft ongeveer dezelfde vlekjes. Zijn bek is groot genoeg om je hand te beschadigen. Hij mist zijn linker voorpoot. Mensen die hem gevonden hebben, hebben hem naar Manuela gebracht. Ik was meteen gefascineerd en wilde dit arme beestje graag verzorgen. Hij was niet gelukkig en zeker nog niet gewend aan mensen. De eerste dagen toen ik het water verschoonde en de kippekoppen kwam brengen was het een geblaas van jewelste. Ik besloot de eerste dagen maar alleen vanuit buiten de kooi tegen hem te praten, zodat hij aan mijn stem en aan mijn geur kon wennen. Dit laatste zal wel voor het pantertje het lastigste geweest zijn. Zelfs Inge klaagt hier nog wel eens over. Uiteindelijk blies hij meer tegen de honden die mij telkens achtervolgden en keek hij langs mij heen. Na een paar dagen ging ik in het hok zitten, gezellig met hem zitten kletsen. Hij accepteerde mijn aanwezigheid, maar niet van harte. Op een gegeven moment stapte hij uit zijn onderste hok en sprong een beetje blazend na zijn andere hok op de eerste etage. Ik schrok wel even, maar was blij te zien dat hij met zijn drie poten nog zo´n sprong kon maken en omhoog kon klauteren. De laatste dagen nam hij mij voor lief, maar helaas heb ik hem niet kunnen aaien.

Het licht grijze paard Branco:
Manuela verhuurt ook paarden. Deze paarden werden met grote regelmaat opgejaagd door de loslopende honden. Om de zo veel tijd zag en hoorde je dan één of meerdere paarden met grote snelheid en de oren in de nek langsdraven, met een horde blaffende honden achter zich aan. Één rot hond was soms erg vervelend en hing met regelmaat met zijn kaken aan een paardenstaart. We hoopten dan dan hij een flinke schop zou krijgen.
Op een dag zag Inge dat een paard aan zijn enkel gewond was. Maiku probeerder zalf op de wond te smeren, maar werd in zijn schouder gebeten. De dag erna werd een tweede poging gewaagd, maar Maiku was natuurlijk wat voorzichtiger. Het paard werd met zijn zij vast gesnoerd tegen een hekje, en ook zijn achterbenen werden hier aan vastgbonden,zodat hij weinig bewegingsruimte had. Een touw om zijn mond en toen maar proberen zijn been op te tillen en jodium op de wond aan te brengen. Met zijn vieren met moeite het paard in bedwang houdende en na verschillende pogingen lukte het Maiku een beetje jodium op de wond aan te brengen. Zo, en nu nog even de zalf aanbrengen, waar Inge en ik het nut niet van wisten. Ook dit ging met een bonkend hart en duurde even voordat het gelukt was. Ik vroeg me af waarom ze niet de spuitbus gebruikte met desinfectant, waar ze ooit eerder een hond mee hebben behandeld. "Het sissend geluid maakt het paard wild", was het antwoord. Maar omdat we er niet zeker over waren of de wond nu wel voldoende gedesinfecteerd was, besloten we het toch maar eens te proberen. Maiku nam de proef op te som en de eerst pufjes waren voldoende om het paard wild te maken. Het hekje kreeg het zwaar te verduren, wat een kracht heeft zo´n paard. Het maakte ons wel en beetje bang. Langzaam wisten we het paard er van te overtuigen dat het geen kwaad kon en beetje bij beetje spoot Maiku de wond met het paarse goedje vol en kon met de bus steeds dichter bij de poot komen. "It´s your turn", zei hij tegen mij en overhandigde de bus aan mij. Uiteindelijk wisten we een constante stroom infectant op zijn enkel te spuiten. Hopelijk heeld de wond nu snel.

Inge;
Chanco de Monte, of tewel stekelvarken;
In het begin deed hij me niet zoveel. Maar toen hij de tweede werkdag als een dolle rondjes bleef rennen in het park, volgens mij had hij goeie zin, heeft ie mijn hart gestolen. Zo af en toe, volgens mij als hij honger had, liet ie zich eens zien in de fruteria, maar meestal was ie te vinden bij de schommels, in de buurt van zijn eigen "kasteeltje". Een grappig gebouwtje wat hij deelde met wat kleine wilde konijntjes. Als we ´s morgens arriveerden om zijn kasteeltje schoon te maken, kwam hij altijd tevoorschijn en veegde met zijn kop tegen onze benen om vervolgens met zijn snuit in de afvalemmer te wroeten, en deze om te gooien. We trapten er met regelmaat in !!! Op een dag had ik wat meer tijd en ben op een bankje gaan zitten, hij kwam aanlopen, ik heb hem wat aan zijn enige zachte plek geaaid, zijn oortjes, wat hij volgens mij wel lekker vond. Daarna is hij gezellig naast mij komen liggen, totdat hij opgeschrikt werd door die vervelende honden. Nu was ik helemaal verkocht. Door hem heb ik nu een zwak voor stekelvarkens, het was toch zo´n schatje!!!!

Moederkat Lucy;
Wie wordt nu niet geraakt door een lieve kleine moederkat. Het was heel vertederend te zien, dat ze één voor één haar 4 kinderen weer terugbracht naar haar oude nest, wat ze noodgedwongen had moeten verlaten, maar waar ze absoluut dus géén zin in had. We zijn haar maar even gaan helpen, want het was een behoorlijk afstand. Ik had het idee dat ze blij was met onze hulp. Het blijkt echter ook een echte jager te zijn. Op een ochtend toen ik de ratten hun voer wilde geven en de deur van het hok opende, zag ik vanuit mijn ooghoek ineens Lucy een sprong het hok inmaken. Ik was erg snel en greep haar bij haar nekvel en sleurde haar het hok uit. Ze bleek echter toch sneller te zijn dan ik, want toen ik haar op de grond neerzette, zag ik haar er met een witte rat in haar bek vandoor gaan. Kon niks anders doen dan haar eetsmakelijk te wensen en me de rest van de dag schuldig te voelen.

Spinaapjes; Chacuka en Simone;
Ze hebben niet voor niks de naam spinaap. Ze hebben lange dunne poten met lange zwarte haren, Hetzelfde geldt voor hun staart.
In bepaalde houdingen lijken het werkelijk spinnen. Het is waarschijnlijk Chacuka die voor voldoende vrijwilligers zorgt, want bij een bezoek aan het Zoölogico is zij altijd degene die het makkelijkst benaderbaar is en iedereen vertederd, doordat ze altijd wel als baby in bezoekersarmen wilt slapen. Ze slaat dan ook nog eens heel vertederend haar arm om je hals en wil je niet meer loslaten. Op deze manier zijn wij er namelijk ook in getuind.
Simone heeft echter een heel ander karakter, hij is afstandelijker en wilt niet door mensen aan geraakt worden. Ik had me echter als doel gesteld om Simone ook op mijn schoot te krijgen. Hoewel Chacuka mijn favoriet was, heeft uiteindelijk Simone mijn hart gestolen. Het duurde zeker een hele week voordat Simone werkelijk belangstelling voor ons begon te krijgen. Het begon met boven onze hoofden aan een was lijn te schommelen als we in de stoelen eronder zaten uit te rusten. Met de nodige aapgeluiden erbij, wat heel grappig was en tot nadoen uitnodigde. Hij wist daarbij handig onze handen te ontwijken. Maar hij kwam steeds vaker en werd al schommelend steeds brutaler en uiteindelijk moesten wij handigheid zien te krijgen om zijn handen, poten en staart te zien ontwijken. Eén dag heb ik gevreesd aan dit spelletje een blauw oog over te houden, maar gelukkig bleef het bij een beurs gevoel. Uiteindelijk, helaas een paar dagen voor ons vertrek, was hij zo vrij geworden om op onze schoot te gaan zitten en zich te laten aaien. De gedachte dat hij misschien toch behoefte heeft aan lichamelijk contact en wij nu vertrokken zijn maakt me soms wel verdrietig . Misschien had Manuela alles goed bekeken en vroeg ze ons daarom bij het afscheid of we Lucy het vosje en Simone niet wilden meenemen naar Nederland. Kon dit maar....................................................

Maar Michels liefde voor varkens was werkelijk wel het toppunt voor mij. Of was het toch "zijn sociale gevoel" zoals hij het zelf noemt. De vaste hulp van Manuela was met vakantie in onze werkperiode. Daarom kwam elke ochtend en werkelijk oude man vanuit een naburig dorp de varkens "doen". Dit "doen" bestond uit; oude laarzen aan, varkenshokken schoonmaken, water bij vullen en voeren.
"Michels sociale gevoel" maakte dat hij voorstelde dat voortaan wel van hem over te nemen, want hij vond het zo zielig dat de oude man daar extra voor moest komen. Nou, nu komt het........ Die nacht na Michels voorstel werd ik dus ineens met een schrik wakker; "Shit, die laarzen passen Michel waarschijnlijk niet, niemand in Bolivia heeft zo´n grote voeten!" "Shit, nou moet ik het waarschijnlijk doen, want er is verder niemand". "Shit............................ En ja wel hoor...... een heleboel shit....... varkensshit wel te verstaan !
Jemig die beesten kunnen er wat van.................. en stinken joh....................... Was nou echt blij met dit klusje !!!!!!!!!!!!!!!!! Dank je wel Michel !!!!!!!!!!!! En het meest gemene is nog wel, dat hij me niet eens de kans heeft gegeven om te oefenen, nee meteen de eerste dag varkens hoeden filmen natuurlijk. Zoals Michel zegt; " De eerste dag varkens verzorgen heeft in ieder geval een leuk filmpje opgeleverd". En ; "Op Inge`s hulpgeroep kon ik niks anders zeggen dan; Sorry ik heb geen passende laarzen en ik moet filmen" !!! Zou je hem nou niet ????? Het is dat ik zelf ook in een deuk heb gelegen bij het bekijken van het filmpje, maar anders..................................


Het einde van de dag........douchen..............

Na een dag hard werken, waarbij modderige apen aan je nek hebben gehangen, snak je ´s avonds naar een warme douche. Een warme douche voor het slapen gaan, zodat je hopelijk zonder overrijpe fruitresten en vlooien " je nest" in kunt.
De eerste twee dagen hadden we stinkend water. De derde dag hadden we koud water en de vierde dag hadden we GEEN water !!!!
De pomp was door het vuile water in het bassin kapot gegaan. "Wonder" Dennis, de jongen van dertien jaar, wist de pomp te herstellen. Maar om herhaling te voorkomen werd besloten om het bassin leeg te laten lopen en deze schoon te maken. Een leuk klusje voor Inge en nog een tijdelijke vrijwilligster, vond Manuela. Nou lekker.................., maar nu wist ik wel waar het stinkende douchewater vandaan kwam! ´s Avonds het bassin weer vol laten lopen, het douchewater stonk gelukkig niet meer. Een geluk bij een ongeluk dat de pomp kapot was gegaan???? Wie weet hoe lang we ons anders met rottend water gedoucht hadden ? Maar helaas, de pomp had er wederom géén zin in. "Wonder" Dennis heeft er al weer een avond 1,5 uur aan gewerkt, en bezorgde ons zo wederom een heerlijke warme douche. We waren hem zooo dankbaar!!! Een van de laatste avonden, Michel stond helemaal ingezeept van de warme douche te genieten. Hihihi, toen hield ie er weer ineens mee op. Ik naar Manuela, die dit keer haar zoon erbij riep, want helaas was Dennis er niet. Het probleem bleek dus nu dan ook niet te verhelpen. We misten Dennis. De volgende dag ging Dennis kijken wat er aan de hand kon zijn. Bleek de hoofdkraan, die daar gewoon buiten binnen handbereik is, dichtgedraaid te zijn.
Wij op hoge poten naar Manuela, wie draait nu zoiets uit.........? " De apen" ? probeerde Manuela voorzichtig lachend? O ja, dat waren we even vergeten, hier krijgen de apen altijd overal de schuld van !!!!


De laatste dag;

Omdat maandagochtend een nieuwe vrijwilligster zou komen, vroeg Manuela of we niet nog een ochtend langer wilden blijven om haar in te werken. Met een beetje tegenzin stemden we toe. Helaas kwam ze pas laat in de middag opduiken, maar we hadden deze dag voor geen goud willen missen.
We hebben ons die dag nuttig gemaakt met het redden van biggetjes van de verdrinkingsdood, EN ons ongeveer doodgelachen vanwege alle taferelen hierom trent.
Na een stevige regenbui van ongeveer een uur, bleek het water zo hoog gestegen in de rivier, dat de varkens en met name de biggetjes in het daarnaast gelegen varkenshok, het water na aan de lippen stond.
Dikke Paniek !!! Met vier man sterk stonden we in de modder, vermengd met strond en het stijgende water. Inge en ik met de wandelschoenen, Dennis op zijn blote voeten en Roxanne, de inmiddels teruggekeerde vaste kracht, op haar sandalen. De biggen werden twee aan twee in zakken gedaan en aan elkaar doorgegeven. Daarna in een opslagruimte gezet, die afgesloten werd met een deur die met een touw dichtgebonden werd, anders bleef deze deur niet dicht. Nu nog de groter dieren. Wat een toestand. Deze, door ons opgejaagd want het water bleef maar stijgen, durfden niet over een glad bruggetje te lopen. Het geschreeuw van de varkens trok de aandacht van alle loslopende honden, met als gevolg dat de varkens net zo hard door de honden werden opgejaagd, maar dan in tegengestelde richting. Alle moeite voor niks. Uiteindelijk kregen we de middelmaat varkens achter het gaas van een opslagplaats. Dennis en Roxanne joegen de varkens op, Inge dreef ze de poort van de opslagplaats in en ik hield de honden met een stok op afstand. Nu nog de grotere varkens, we hadden de zelfde techniek maar nu met minder succes. Ondertussen ontsnapten al strijdend de zojuist gevangen genomen middelmaat varkens door het kapotte gaas van de poort en renden naar boven het dierenpark in. Een groot varken uit de blank staande hok werd opgejaagd en nam dezelfde weg naar boven. Alleen moedervarken, waar de biggen al van gered waren, wilde het hok niet verlaten. Door een van haar biggen in de hand te nemen en deze zo te laten krijsen, hoopten we haar toch weg te kunnen lokken, maar helaas ze wilde niet de brug over. Toen besloten we om dan maar eerst de loslopende varkens boven in een grote kooi bij de kippen en een stekelvarken te jagen. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Ik voorzag komische taferelen en snelde naar onze kamer om de videorecorder te halen. Dit keer hielpen niet alleen de honden de varkens op te jagen, maar hingen ook de apen aan de staarten van de varkens. Dennis joeg de varkens richting mij. Super..... take one staat goed op de film. "What are you filming" ? vroeg hij mij met opgeheven armen en opgetrokken schouders? De varkens die net met veel pijn en moeite mijn kant waren opgejaagd, ontsnapte langs de benen van Dennis weer terug de dierentuin in. Maiku, de zoon van Manuela, was inmiddels ook opgetrommeld. Hij had een varken succesvol met een tijgersprong te pakken gekregen en sleepte het beestje al krijsend aan de achterpoten de kooi in. Ik zei dat ik die tijgersprong van hem niet op de film had en vroeg of hij het nog eens wilde doen. "Claro" was zijn antwoord en ik achtervolgde hem met mijn camera. Uiteindelijk legde ik mijn camera even weg om mee te kunnen vangen. Had ik niet moeten doen, door een smalle gang van struiken zag je boven een varken voorbij rennen, even later gevolgd door Dennis op zijn blote voeten met een stok in zijn hand. Zooo komisch.... en zooooo jammer dat ik dat niet op film heb staan. Tot overmaat van ramp was er ook nog het stekelvarken uit de kooi ontsnapt. Inge, onze varkenshoedster, zag het langslopen, terwijl ze net van te voren het loslopend stekelvarken voorbij had zien wandelen. Hier klopt iets niet, dacht ze, volgens mij lopen er nu twee vrij rond. Ze wist er een te vangen en terug de kooi in te drijven, hopelijk is het de goeie !!!!! Uiteindelijk moest nog het dikke varken de poort in gedreven worden. Hij wist een aantal keren drie personen omver te lopen en te ontsnappen. Maar uiteindelijk moest ook hij eraan geloven. We gaven elkaar een high five en Roxanne een high four, want zij mist een vinger aan haar rechterhand. Het laatste project was het moedervarken, want ze was al die tijd nog niet zelf over het bruggetje gelopen. Porrend met stokken probeerde we haar de brug over te krijgen. "Eten" hoorden we ineens van boven roepen.En dus namen we even pauze om 14.30 uur.
Omdat we eigenlijk zondag hadden willen vertrekken, maar een dag extra werkten, hadden we besloten vandaag vroeg op te stappen. Tassen inpakken, douchen en afscheid nemen. Het afscheid van de dieren was het zwaarst. Inge moest haar vriend Simone, de spinaap verlaten en ik veegde een traan weg bij het afscheid van Lucy de vos. Waarschijnlijk gaan we nog een keer op bezoek voordat we Samaipata definitief gaan verlaten!!!!!

Nu blijven we nog even rondhangen in het dorp Samaipata en rusten wat uit van het harde werken. Doen nog de condorhike en brengen waarschijnlijk nog een keer een bezoek aan La Higuera, waar Ché Guevera is opgepakt.
Daarna gaan we richting Isla Del Sol, Sampaya en La Paz, van waaruit over ongeveer vier weken ook de terugreis aanvangt.
Het waren me de twee weken wel..........................