Zo, even weer een berichtje van onze kant.
We moesten Bolivia even voor minimaal drie dagen verlaten, om bij terugkomst wederom een visa te krijgen van 90 dagen. Altans, dat was de theorie. En je weet wat ze zeggen over het verschil tussen theorie en praktijk. Maar we zullen jullie verder niet belasten met alle politieke rompslomp. We wisten in elk geval deze noodzaak in een deugd om te zetten. We zijn naar Araquipa geweest. Even het vliegtuig van Sucre naar La Paz en daar de bus genomen naar Copacabana. Copacabana ligt bij het Titicacameer, het hoogst gelegen bevaarbare meer ter wereld. Even voor Copacabana moet je dan ook met de bus een dobberend vlot op, dat je veilig het meer over brengt. Dit is nog steeds Bolivia. De dag er na de bus van Copacabana naar Araquipa genomen via een overstap in Puno. De grensovergang vlak voor Puno was spectaculair. We waren blij dat we de douane aldaar wat werk berzorgt hebben. Zoveel bussen komen niet over de grens en als er dan een bus  aankomt, nou dan reken maar dat ze alles zorgvuldig zullen controleren.

Araquipa is een van de mooiste, schoonste, architectorische steden van Peru. We hadden een Hostel met een dakterras met uitzicht op de mooie bergen die rondom Araquipa liggen én een heuse huisknuffelkat. Hij was zoooooo liiiiieeef. (Sorry Max en Tommy, jullie blijken niet de enige lieve katten te zijn). Toen we de deur van onze kamer open maakte, glipte hij al voor ons de kamer op en begon  meteen ons bed voor te verwarmen. Wat een warm onthaal. In Arequipa hebben we een driedaagse wandeling gemaakt in het hooggebergte, 3 uur rijden ten noorde van Arequipa. We zouden tussen 02:30 en 03:00 uur opgehaald worden. Om 03:15 uur toch maar eens één van de vijf nummer gebeld om te vragen of ze ons niet vergeten waren. geen gehoor, volgende nummer voicemail ingesproken, daarna nog maar het alarmnummer gebeld en daar ook maar de voicemail ingesproken. Alarmnummer met voicemail....... altijd handig toch? We konden ook niet onze kamer af, want dan zou het alarm afgaan. Toch wilde we onze gastvrouw van het Hostel om raad vragen. Dan maar bellen naar onze Hostel. Ze nam snel op. We gaven aan dat ze al erg laat waren. De gastvrouw stelde ons gerust met de woorden:"Just wait". Okee dan, hup met de bergschoenen terug het bed in. Om 04:00 werden we dan uiteindelijk opgehaald. Na een beledigde opmerking van ons aan onze hospita dat ze een uur te laat waren , kregen we niet meer te horen dan een gelaten: "That is normal". En dan te bedenken dat we onszelf ook al een half uur in de tijd vergist hadden, jawel...... we stonden een half uur te VROEG klaar. We wilde niet te laat komen in de Cruz del Colca, daar waar volgens Belgische "betrouwbare" bronnen tot 9:30 uur Condors zouden vliegen. Ik begrijp nu waarom Wim van J. naar het buitenland gevlucht is. :-)

Nou we waren dan uiteindelijk aangekomen aan het begin van de wandeling. Op het bericht van 01-11-10 : laatste week Spaans en eerste twee weken werken schreef de Vader van Inge op 10-11 dat Inge trots kan zijn op haar dochter. Nou vader van Inge.... Jij kunt beren trots zijn  op jouw dochter. We begonnen op 3300 meter hoogte en daalde af naar 2100 meter. Het was niet bepaald een geasfalteerde weg. Vijf uur lang trotseerden we zigzaggend de nodige rotsblokken, keien en afgronden. Eenmaal onder aangekomen bij een hangbrug namen we een adem- en gewrichtenpauze. Maar uiteindelijk moesten we verder naar onze eerste slaapplaats. Voordat we enigzins vlak konden lopen, moetsten we nog eerst even in de felle zon een klim maken. Juist toen ik de foto maakte van de mooie hangbrug, werd Inge bevangen door de hoogte, de warme zon en de vermoeidheid en moest overgeven. Gelukkig was er een man die haar te hulp schoot, want ik zat nog mijn diafragma in te stellen. Uiteindelijk ging hij de gids halen en ik bleef bij Inge. De gids kwam terug met wat grasvormige blaadjes, wreef het fijn in haar hand en hield het onder de neus van Inge. Daarna wreef ze de fijn gemalen blaadjes in haar nek en op haar voorhoofd en Inge knapte in een paar seconde helamaal op. Wonderlijk! Geen apotheek met chemische goedjes in de buurt en toch een middel bij de hand om je op te laten knappen. De grasvormige wonder blaadjes deden zijn werk en al snel arriveerden we op de plaats van bestemming.

De tweede dag zou vlak zijn, want de tweede overnachting was eveneens in het dal. Kennen jullie nog DE THEORIE over het verschil tussen theorie en praktijk? Dit is de enige THEORIE die WEL overeenkomt met de praktijk. Met andere woorden:
700 omhoog en daarna 700 meter omlaag in de felle zon en wederom geen roltrap in de verste verte te bekennen. Maar halverwege viel mijn oog op een zwembad door een gat in een cactus. Dat gaf de nodige energie en we stuimelde het mulle pad vol stenen om laag. Onderweg nog een mooi uitzicht van een waterval, hoogstwaarschijnlijk de watertoevoer van het zwembad. Uiteindelijk zaten we in de oase in het dal. Als je vanuit het zwembad tegen de bergwant opkijkt, kun je je niet voorstellen dat je daar de dag daarvoor gelopen had.

Dag drie is om nooit te vergeten. Want als je in een dal zit, moet je er eens een keer uit, terug naar waar je vandaan komt. Dus 1200 meter (niet de afgelegde weg, maar de hoogte) alleen maar klimmen. En dit 3,5 uur lang, achter elkaar, zonder pauzes. Gelukkig vertrokken we om 05:00 uur. Ja, gelukkig zo vroeg, zodat, als je snel genoeg klimt, je de hele wandeling in de schaduw kunt lopen. Inge was (verreweg) de oudste van het hele gezelschap. We werden dan ook regelmatig ingehaald door jonge gasten. Maar we werden ook ingehaald door jonge gasten rond de 20 jaar die op een ezel zaten. Zij konden de klim niet meer op eigen kracht afmaken. LOOOOOOSERS!!!!!!, want mijn Inge heeft het op eigen kracht gehaald. Tsssss.

Naar deze wandeling gingen we eten in een klein dorpje, waar ik de enige condor van dichtbij zag, zie foto. Vervolgens reden we naar de natuurlijke warmwaterbaden met mineralen en spoelden ons het zweet en stof af. Ik weet nog steeds niet of die zoute smaak in die baden mineralen zijn, of ... iets anders.

Die avond zijn we met de nachtbus naar Cusco gegaan en hebben nog een schim van deze mooie stad mogen opnemen, want we waren wel verkouden geworden. Nu zijn we terug in Bolivia in Cochabamba. Als we op tijd uitgeziekt zijn, gaan we maandag werken in het wildpark, in een van de drie dierenopvangparken van Inti Wara Yassi in de tropische regenwouden. Bolivia kent zwarte markten vol wilde dieren. Deze dieren worden meestal verkregen door de jagen op de ouders of groepsleiders en vervolgens de baby's door te verkopen aan hotels, privé -woningen en circussen. In veel gevallen behoren deze dieren tot bedreigde diersoorten. De gevangen dieren worden meestal gehouden in kleine kooien, met weinig of geen bescherming tegen de elementen. Velen zijn ondervoed en sommige slecht misbruikt. Inti Wara Yassi maakt jongeren bewust van het leed en de gevolgen van dit soort praktijken en rehabiliteert de in beslag genomen dieren.

Nou, dat was het dan weer.

Groetjes
Inge en Michel