Oftewel: De straten van Sucre,
 
 
Hoewel het een wonder is dat we hier nog leven, wil ik toch "even" het een ander over de straten van Sucre vertellen, voordat we deze stad gaan verlaten.
 
Om te beginnen over het verkeer.
Dat is hier heel anders dan bij ons, hier moet je voor je leven vrezen. Op de eerste plaats stoot het verkeer hier zo´n ongeloofelijke zwarte wolken roet uit, dat houd je niet voor mogelijk. Roetfilters, daar hebben ze hier vast niet van gehoord. En veel verkeer joh, voorral van die microbusjes, met heel veel roetwolken, helemaal leuk als ze vlak voor je neus optrekken bij het wegrijden van een stopplaats of bij het oprijden van een berg. Dan neem maar snel een teug frisse lucht en houd verder je adem in. Als je te laat bent, is een flinke hoestbui na het passeren van de bus geen vreemd verschijnsel.
Daarnaast is het te hopen dat die roetwolk snel optrekt, want je ziet natuurlijk ook geen fl......   en oversteken is ook een heel gevaarlijke onderneming, dus beter dat je goed zicht hebt, zodat je ziet dat je onder een auto komt!!!!!!!!!!!. Weet niet of het lukt omdat even in het kort uit te leggen. Op de eerste plaats hangen de stoplichten boven de straat die je inwilt rijden.
Afhankelijk of het straten van 1 richtingsverkeer zijn of niet, hangen er twee, drie of vier verkeerslichten. Bovendien zijn hier erg veel straten van 1 richtingsverkeer. Het is altijd zoeken of en waar de stoplichten zijn. Die springen dan op gegeven moment tegelijk op oranje, waarnaar er een op rood en de ander op groen springt. Dan nog even opletten of de auto's mogen afslaan of niet (afhankelijk van 1 richtingsverkeer of niet) en zorgen dat je snel aan de overkant komt. Muy peligroso !!!!  Helemaal lachen voor die Bolivianen in die auto´s natuurlijk als ze weer een buitenlander een sprintje zien trekken omdat ie het toch weer verkeerd had ingeschat. Gelukkig heb ik nog iedere keer mee kunnen lachen!!!!!!!!!
 
Een pluspunt of eigenlijk meerdere, van dit verkeer en met name het busverkeer is dat er veel busjes rondrijden die ook nog geen cent kosten. Voor een busrit van de ene kant van de stad naar de andere kant van de stad betaal je 15 eurocent ( een rit van 40 minuten) en er rijden vermoed ik zo´n 6 busjes per uur op een route. Je kunt op elke willekeurige plaats van deze route in en uitstappen, waar je maar wilt. Het houd niet echt op, want de deur staat meestal open en de bus remt ver af maar stopt niet altijd helemaal,indien niet nodig.De meeste mensen hebben gepast geld en dit wordt onder het rijden betaald (en terug gegeven). Iets voor Nederland misschien????? Denk dat er vele mensen heel blij mee zouden zijn.
 
Heb omdat we , als we niet naar Betania gaan alles te voet afleggen, en dat zijn toch wel heel wat kilometers, mijn hakken opnieuw moeten laten verzolen. Had toevallig al een paar keer een mannetjes zien zitten in een deuropening, die volgens mij toch echt wel schoenmaker was. Ja, dat klopte, voor 10 bolivianos oftewel € 1,-- zou hij m´n laarzen maken.
De dag erna mijn laarzen opgehaald, maar ze liepen een beetje anders en maakten erg veel kabaal. Michel kwam niet meer bij van het lachen. "Je klinkt nu als een echte boliviaan", herkende hij. "Volgens mij zijn die nieuwe hakken van autobanden gemaakt",  zei hij. Eens even mijn hakken bestudeerd en ja, ze zagen er anders uit dan bij ons en ja, op de volgende hoek van de straat zat een andere schoenmaker, met een lading ..... autobanden. Handig, voor als je niet weet of je wilt lopen of met de autobus wilt.

Een ander karakteristiek fenomeen in de straten van Sucre is de vele auto-alarmen. In Nederland zou men elkaar de koppen al hebben ingeslagen hierom, maar hier niet!! Hier heeft praktisch iedereen zo´n zelfde alarm, een van de eerste types, allemaal hetzelfde helse kabaal dat zeker een minuut aanhoudt en 2 of 3 keer van melodie veranderd. Iedere keer dat een auto langs rijdt of het een of ander een trilling veroorzaakt, en dat zijn er nogal wat, gaat die klere herrie af!!!! Geen mens die er nog op reageert, maar ach......   na twee en een halve maand hoor je het bijna ook niet meer. Volgens mij hoor je dit soort autoalarmen nog wel vaker in van die oude Amerikaanse filmen!!!!! Daar gaat er weer een........   (het valt dus toch nog wel eens op)
 
 
Verder is hier in de straten van Sucre ook heel makkelijk de levensstandaard van de desbetreffende mensen te zien. En dat varieert ENORM. Van heel rijk, tot heel arm. Te zien aan.....
hele dikke grote nieuwe auto´s en ook best nogal veel voorkomend (ook voor nederlandse begrippen) en bedelende mensen, de hele dag op de zelfde plek gezeten op de stoep, zelfs als wij al naar bed gaan(ook vrij veel voorkomend). Bij navraag blijkt, dat deze ook op straat slapen!!!! En erger nog, zelf gezien, hun behoe, nou ja.....
 
De grootste armoede hebben we een keer op weg naar Betania gezien, daar sprongen me spontaan de tranen van in de ogen. De bus stopte en er stapte een moeder met haar zoontje in !!
Het jongetje was te vies om zonder handschoenen aan te pakken, was op blote voeten, had een hemdje aan dat niet eens meer dichtgeknoopt kon worden, want het was te klein en ocharm, de joggingbroek met hoogwater was zo versleten dat er geen kruis meer inzat..........  Ik was totaal perplex, ontdaan en wist niet wat ik ermee moest. Helaas had ik niet meteen de moed om te vragen of hij soms nieuwe kleren wilde, je weet niet of je ze daarmee beledigd of niet. Maar een volgende keer weet ik het nog niet, voelde me toch niet goed achteraf, had spijt dat ik niet met ze uit de bus gestapt was en een of twee stel kleren gekocht had. Financieel stelt dat immers voor ons niet veel voor. Maar ja .... je weet niet of ze er blij mee zijn of juist niet.....
 
Oh ja.... honden.....
Er leven heel wat honden hier vrij op straat. Nee, ik wil het niet over de hondenpoep hebben, want waar zij dat doen weet ik niet, in verhouding vind je dat hier maar weing.
Nee, het is een genot om naar ze te kijken. Ze leven met z´n twee of in iets grotere groepen en zijn ontzettend vrolijk en lief. En het zijn bijna allemaal vuilnisbakkenrassen, maar zo leuk om te zien!!!! Nog nooit zo´n vrolijke honden gezien als hier. Een lol dat ze samen hebben en ze leveren relatief weinig overlast. Ze liggen ook gewoon midden op de stoep of zelfs op de straat te slapen. De bussen rijden er gewoon omheen hoor, geen probleem.
 
En nog een vreemde gewaarwording in de straten hier: het overgrote deel van de Bolivianen zijn donker gekleurd van huid, na een paar weken valt dat helemaal niet meer op.
Vreemder nog, je gaat je helemaal met hen identificeren. Beseft zelfs helemaal niet dat je blank en dus anders bent en opvalt. Pas als je nagekeken wordt, besef je dat je tot de blanke minderheid hier behoort.  Discriminatie, wat is dat????? Verder is dat helemaal niks hier, de acceptatie is hier met de vele verschillende afkomsten juist heel erg groot, alleen blauwe ogen vallen gewoon soms wel heel erg op !!!!!!
 
 
Op weg naar ons vrijwilligersproject: berg op en berg af, de stad omringt door hoge bergen, een prachtig uitzicht. Straten van asfalt, straten van (droge) modder. Half afgebouwde maar bewoonde huizen, krotten.
Bussen die bochten extra ruim moetem nemen, bijna niet naar boven komen, hoe voller de bus, hoe harder die steunt en kreunt. Onder weg hoef je je nooit te vervelen, genoeg te zien.
Rode pepers die gewoon drie meter breed uitgespreid op de stoep liggen te drogen, verkeer dat met flinke roetwolken daar de hele dag langsrijdt, lekker gezond! 
Gezinnen die op straat hun warme maaltijd nuttigen, tandeloze  en verweerde mannen en vrouwen die tussen hun koopwaar in stalletjes of onder vrachtwagens liggen te slapen. Jonge vrouwen die met een mooi gekleurde (maar vaak ook vuile) doek op hun rug rondlopen. Soms zo vol gestouwd met koopwaar dat je die persoon zelf bijna niet meer ziet, of een kleiner pakketje, met daarin een baby verstopt, of een ondeugend en nieuwsgierig koppie erboven uit. En vele schoffies, vrolijke, of zielige, maar wonderlijk genoeg meer vrolijke dan zielige, ook al hebben ze hier niet veel, ze zijn hier met weinig gelukkig!! 

Gewoonweg je ogen uitkijken, dag na dag en genieten zolang als het nog kan. Disfrutar noemen ze dat hier, "genieten", een mooi woord voor iets wat we hier (proberen) te doen. We leven even waar ik zo naar verlangde, als ik deze beelden op TV zag en probeerde ze totaal in me op te nemen en me afvroeg hoe het zou zijn om daar te leven. Dag mooi Sucre, tot de volgende keer. Tot over drie weken!!!!!