Uitrusten in Samaipata doe je in LandHaus. De Duitse eigenaar Georg deed ons heel erg veel denken aan onze Duitse vriend Bert. Dezelfde grijze korte haren, een grijs baardje, maar vooral zijn humor en directe manier van communiceren. Een klein voorbeeldje: We hadden in LandHaus de was laten doen. Omdat het dreigde te gaan regenen, besloten we maar even zelf de was er af te gaan halen. Georg kwam langs en begon gezellig een praatje met ons te maken. Hij vroeg of we onze was van de andere (eigen) was konden onderscheiden, zodat we niet de verkeerder was er af haalde. Zijn oog viel op een BH. Dieser is jawohl doch nicht van dich, dieser ist doch van miene Mutter, nicht? Deze ist jawohl viel zu groß fur dich. Solches Größe hast du doch ja nicht. Inge en ik keken elkaar beschaamd aan. Gaan we eerlijk zeggen dat deze wel van Inge is, of zeggen we dat deze BH niet van haar is en halen we straks de BH er af als hij weg is? Nee, hij is direct en eerlijk dus wij kozen voor het eerste. "Nein, dieser ist von Inge" zeiden we. Was!! zei hij; Has du auch von diese Größe? en wierp onbeschaamd een blik op Inges boezem. We vonden het sneu voor hem, bang dat hij zich kapot zou schamen, maar Georg bleek daar totaal geen last van te hebben. Telkens  als Inge nu een schone BH aantrekt, moet ze aan Georg denken. Zeg nu zelf Bert; dit zou jou toch ook kunnen gebeuren, niet?

 

We hadden alle dagen veel lol samen. Elke ochtend verwende hij ons met iets extra´s bij het ontbijt, wat eigenlijk niet inbegrepen was. De ene keer fruit uit eigen tuin, de andere keer extra vruchtensap of milkshake. Na een uitstapje van twee dagen In La Higuera kwam Inge ziek  terug in Landhaus na het eten van een bloem, die eetbaar zou moeten zijn. Het eten in La Higuera was mooi versierd met twee kleine bloempjes. De eigenaresse van La Casa del Telefonista klonk erg zeker toen ze zij dat de bloemen eetbaar waren. Ze zij namelijk:"Claro!", toen we het haar vroegen. Dit hadden we Georg bij terugkomst uiteraard verteld. Omdat hij lol had in dit verhaal heeft hij de dag erna het ontbijt opgediend met een grote rode bloem. Een mooie zeer grote rode Hibiskus bloem pronkte bovenop het fruit. "Schau male here was ich jetz gemacht habbe" en kwam de keuken uitlopen met een grote smile  . "Aber dese kan man nicht essen", waarschuwde hij nog.

 

Georg is voor Boliviaanse begrippen binnen en heeft zijn hotel en zijn woonhuisje net buiten Samaipata te koop staan. We zijn zijn huis midden in de bergen gaan bekijken, in de buurt van El Fuerte, een Incaruïne. Tja, dan begin je toch weer even te dromen. Het is dat er nog twee kinderen thuis op ons zitten te wachten en de Boliviaanse politiek niet echt stabiel is en neigt naar een communistische vorm van socialisme. Anders wisten we het wel. De dag van afscheid nemen was moeilijk, zowel voor Georg als voor ons.  

 

 

 

Ik was al weer van de hike in Araquipa uitgerust en nog steeds teleurgesteld dat we daar geen condor gezien hadden, uitgezonderd die stenen Condor dan. Toevallig kwam me ter oren dat een Italiaan zelf een taxi had geregeld, waarvan de taxichauffeur de route naar de top van een bepaalde berg kende. Ik mocht met hem mee en het was drie keer goedkoper dan deze hike te boeken bij een touroperator. De wandeling was zwaar en ging stijl omhoog. Na anderhalf uur werd het bosachtiger met mooie drassige paadjes. Daarna moesten we nog een half uurtje een stijle clif op. Na drie uur bereikten we het uitzichtpunt. De Italiaan zocht een plekje halverwege de top, achter een boom die in de afgrond stond. Hij begon zijn statief op te bouwen en zijn lens van 400 mm en een converter in elkaar te schroeven. Ik begreep er niks van en vervolgde mijn weg naar de ultime top. Moe en bezweet   kwam ik aan boven op de clif, waar nog drie mensen stonden te wachten, pakte mijn filmcamera waar je ook foto´s mee kunt maken, drukte het powerknopje in en werd meteen verrast door 5 condors die onder in het dal naar mij naar boven kwamen circelen. Filmen en fotograferen als een gek, want dit was mijn ultieme kans deze adembenemende vogels van dicht bij vast te leggen. Na 5 minuten hielden de condors het voor gezien en zweefde ver weg. Er kwamen ook geen nieuwe condors meer, ook niet na drie uur wachten. Ik bleek de enige geluks"condor" te zijn. Twee toeristen die onder de clif stonden te wachten op de condors, omdat ze de clif beklimmen niet nodig achtten, hebben het schouwspel van verweg mogen aanschouwen. Twee Agentijnen kwamen net een kwartier te laat en mijn Hikingspartner, de Italiaan, was nog niet klaar met het opbouwen van zijn fotoapparatuur. De drie mensen op de clif waren aan het lunchen en hebben nog snel geprobeerd met een klein cameraatje de Condors te fotograferen. Zij waren teleurgesteld omdat dat puntje op de foto net zo goed een mus geweest zou kunnen zijn.

 

  

 

Hier zijn we al eens geweest, zie http://ingemichel.shareyourstory.nl/verhalen/Bezoek%20vrienden%20en%20familie, en het uitgebruide commentaar van Lisanne. De stilte van het gehucht en de goede sferen aldaar met de Franse eigenaar van Casa del Telegrafista, hadden ons doen besluiten hier nog eens terug te keren. We zijn hier lekkerlui geweest en vonden dat we na twee vrijwilligersprojecten dit wel verdiend hadden. Zeker nadat we op de heenweg 5 kwartier bezig waren geweest de auto uit de modder te redden.

 

Op een modderige smalle pas in de bergen presteerde onze jonge chauffeur het om zijn tweewieldrive in een grote modderpoel vast te zetten. In de rode modder heb ik op mijn slippers en Inge in haar witte broek stenen gezocht om de wielen wat meer grip te geven. De chauffeur vond het voldoende om alle stenen onder één voorwiel te leggen en het dan eens te proberen. Zoals we al verwachten blokkeerde het wiel met de stenen er onder en draaide het rechter wiel zich nog wat meer in de modder vast. Hoe langer we bezig waren hoe drukker het op de pas werd. Zo aardig als de Bolivianen zijn schoten ze ons te hulp. Een tegenligger stelde voor alle stenen die Inge en ik zorgvuldig hadden uitgezocht en hadden neergelegd, weg te halen en de auto verder door de modder heen te trekken met zijn auto. Maar ja, je zag niet of de modder dieper werd aan de voorkant, maar dit was wel het geval. Met veel kracht werd onze taxi nog wat verder de modder in getrokken. Er kwamen nog wat boeren aan op de motor en Inge en ik besloten ons er maar verder niet meer mee te bemoeien, maar toe te kijken . Nadat de boeren met hun scheppen gootjes haden gegraven om het water af te voeren lukte het met nog wat extra duwwerk om de auto uit de modder te krijgen. 

 

Twee bussen die inmiddels ook gearriveerd waren en ook door die drap moesten rijden, lieten de passagiers uitstappen en waagden de dodemansrit. De eerst bus schommelde flink heen en weer en bereikte de overkant. De passagiers begonnen te voet de modderige pas over te steken en de tweede bus begon ook maar alvast te rijden. Hij moest hoogstwaarschijnlijk de verloren tijd in halen. De passagiers die nog te voet de modderpoel aan het oversteken waren zagen de bus op zich afkomen en wisten niet hoe snel ze al glibberend door de modder moesten rennen. We hebben dus toch nog gelachen, ondanks de slippers die inmiddels in bergschoenen waren veranderd door al de klei die eraan vast plakte en de witte broek van Inge die een metamorfose ondergaan had.

 

 

 

San Javier, Concepción, San Ignacio , San Miguel , San Rafael en Santa Ana waren de plaatsen die we gingen bezoeken. Er zijn nog twee plaatsen die tot deze route behoren, maar deze liggen erg ver weg en kosten veel geld en tijd om  te bezoeken. En dit hadden we bijna niet meer. Begin 18e eeuw hebben priesters uit europa het katholieke geloof overgebracht bij de indianen. Met veel liefde, muziek, dans en geduld is dit hun aardig gelukt. Op deze route vind je geweldig mooie houten kerken die zowel van binnen als van buiten met specifieke motieven in naturel tinten zijn beschilderd. De kolosale pilaren zijn  gemaakt van één boom. Met gemengde gevoelens over de gesneuvelde bomen, keken we onze ogen uit. De taxichauffeur was Spaanstalig, van een soort die wij maar moeilijk begrepen. Nu is ons Spaans niet perfect, maar de ene Spaantalige begrijpen we toch net iets meer dan de andere. Het was dus erg vermoeiend. De tweede en derde dag ging een gids met ons mee, die nog onverstaanbaarder Spaans sprak. Hij voelde zich heel wat en gebruikte daarom, denken we, moeilijke Spaanse woorden. Om het voor ons gemakkelijker te maken ging hij soms ook Engels praten. Dit maakte hem compleet onverstaanbaar. Hij trok velletjes mica van de lampen af en wilde een oer oude orgel demonteren om ons de werking van de orgel te demonstreren. Gelukkig werd hij door een kerkportier op de vingers getikt.

Arrogant was hij ook. Hij wilde ons zijn hele dorp laten zien. Overal liep hij naar binnen, van gemeente huis(je) tot de lokale omroep toe. We vroegen ons af of de mensen hier eigenlijk wel van gediend waren. Maar goed, we kregen wel overal lekkere koffie aangeboden, al dan niet afgedwongen door onze fanatieke gids. Inge moet hem tot in zijn ziel gekrengt hebben toen ze eerlijk antwoord gaf op zijn vraag, of zijn Engels de boel een beetje meer verduidelijkte en Inge zei dat hij het beter bij zijn Spaans kon houden.

 

 

 

Sorata is een klein gehucht ten NoordOosten van het Het Boliviaanse deel van het Titicacameer, links boven Lapaz. Het zou een mooi dorp moeten zijn, met uitkijk op witte besneeuwde bergtoppen . Wij vonden het een troosteloos dorpje en de dikke wolken ontnamen ons de eerste dag het zicht op de witte bergtoppen. Net buiten de dorpsgrens vonden we een hotel met uitzicht op een mooi groen dal. Het deed ons denken aan Samaipata, alleen stonden hier de bergwanden wat dichter bij elkaar. Onze kamer had een gemeenschappelijk balkon met uitzicht op een berggroeve, waar de wolken door heen geperst werden. We besloten hier even van te genieten en de volgende dag de grot van San Pedro te  bezoeken.

 

Zo lui als we waren namen we de taxi die ons 12 km verderop afzette. De grot was belicht met witte zuinigheidslampen die om de 10 meter bevestigd waren. Het oog van Inge viel op een zwarte plek, boven in de grotwand. Inge stelde voor om er steentjes naar toe te gooien , om te kijken of het een vleermuis was. Na drie pogingen raakte ze het zwarte vlekje, waarna we werden aangevallen door tig vleermuizen die in onze richting het hazepad kozen. Een boottochtje met een hard piepende waterfiets maakte de verstoring kompleet, maar hier konden we niks aan doen. Eenmaal weer uit de grot gekomen viel mijn oog op een verbodsbord om de vleermuizen te verstoren. Ik wees Inge hierop, waarna we beschaamd onze wandeling naar de taxi voortzetten .

 

 

 

Isla del Sol heet Isla del Sol,omdat hier de zon geboren is. Eenmaal met een klein motorbootje aangekomen, wachte ons een klim stijl om hoog, op 4000 meter. We hadden van Henri een adresje gekregen van een mooi hotel. Henri is één vd vrienden die ons in Bolivia heeft opgezocht. Henri, bedankt. Telkens als we de weg vroegen kregen we te horen:"Ariba, mas Ariba", wat verder omhoog betekend. Op isla del Sol zijn geen wegen en auto´s, dus ook geen taxies. Uitgeput kwamen we er aan. Het was een mooi hotel met mooi uitzicht, maar in de verte, nog meer uit het kleine dorpje gelegen, pronkte nog een mooi hotel, waarvan de Lonely Planet zegt dat het uitzicht hier de mannen aan het huilen maakt. We namen de laatste loodjes die het zwaarst wegen en bereikte uiteindelijk dit hotel. We besloten hier twee nachten te overnachten. Het eiland is geweldig mooi. De eerste dag hebben we het zuiden verkend en de tweede dag hebben we het noorden verkend. {Natuurlijk voor zo ver als we het aankonden } Stilte overal. Eucalyptusbomen in overvloed en akkerbouw op de door Inca´s destijds gemaakte terassen. Tussen deze bedrijven door hebben we zelfs genoeg tijd gehad voor een goed boek. Zelfs ik heb hier mijn eerste boek helemaal uitgelezen sinds decenia´s.

 

 

 

Sampaya ligt ten noord oosten van Copacabana op het schiereiland en heeft uitzicht op Isla del Luna. Luna betekend maan en raad eens waarom Isla del Luna Isla del Luna heet?

 

Om ons hotelletje te bereiken moesten we WEER klimmen, want ook hier zijn geen straten, enkel wat paadjes, afgezet met wat op elkaar gestapelde stenen. Gelukkig hadden we maar 20 kilo aan begage p.p., exclusief al die souvenirs van Inge p.i. (Per Inge). De eigenaar omhelsde ons vriendelijk en liet ons de enige kamers zien met een tweepersoons bed. De vloer was stoffig en het rook, maar het is Bolivia. De smerige stank van opgedroogde urine in de douche, verwelkomde ons. De modderpoten op de vloer vonden we stukke minder erg. Hij zei dat het gepoetst was, maar hij had zelf nog niet in de badkamer gekeken. We wisten hem gelukkig te overtuigen dat er toch iets niet klopte en hij bood aan alles "opnieuw" te poetsen. De hele avond was hij druk bezig met het water bij te vullen, zodat hij kon poetsen en we ons konden douchen. We gaven hem respijt tot volgende dag, want het werd al donker en erg koud. We besloten dan maar een andere kamer te nemen met twee losse bedden en een minder vuile badkamer. De volgende dag konden we er in de avond in. En warempel; De urinelucht was al minstens voor de helft verminderd, net als het aantal haren in het putje. De nachten waren erg koud en de mooie stenen huisjes isoleerden niet echt. Inge en ik besloten toch maar deze tweepersoonkamer met tweepersoonbed te nemen. Bij het nemen van een douche kwam ik er achter dat deze koud was. De koude douche zorgde echter voor de zogenaamde druppel die mij deed laten overlopen zodat we besloten maar twee nachten te blijven in plaats van vier.

 

Dit dorp heeft echt jaren stilgestaan. Lemen en stenen huisjes met rieten daken tussen twee bergwanden in. Omdat alle huisje op de twee hellingen liggen, kun je overal de tuin in kijken. Hier maakte we natuurlijk dankbaar gebruik van en filmde  en fotografeerde  zo de dagelijkse bezigheden van de dorpelingen. Landbouw bedrijven op de kleine Incaterassen, koeien melken, wassen van kleren, de behoefte doen in je tuin , uitlaten van de lama´s en de koeien en een oud vrouwtje dat even moest uitrusten. We genoten van de stilte, af en toe doorbroken door balkende ezels, en de vriendelijke mensen die ons goede dag wensten. Nieuwsgierige kinderen zagen voor het eerst een toerist, wat zich snel rondsprak. Uiteindelijk werden we de laatste dag nog vergezeld door 4 kinderen waar we gezellig een praatje mee hebben gemaakt.

 

 

 

De zon scheen op de laatste dag in Sampaya en we keerden terug naar Copacabana, dat gehuld lag in grote donkere grijze wolken . Het Boliviaans personeel van ons uitgekozen eenvoudige hotel liet zien dat het ook anders kan. Ook hier was de douche koud, of kwam er geen water uit, maar ze fixte het na een uur wel, waarna we alle smerigheid van het hotelletje in Sampaya, van ons af konden spoelen. Ook de lekkende dakgoot die water druppelde op een golfplaat waar we ´s avonds niet van konden slapen, werd ´s morgens gerepareerd met kit. Het lek was warempel voor  20 uur gedicht, waardoor we de opvolgende nacht maar liefst tot 5 uur konden slapen, omdat toen het harde gedrup weer opnieuw begon. Maar zo als altijd heeft elk nadeel ook zijn voordeel. Doordat we vroeg wakker werden, konden we wel de soap op de tv volgen die de buren hard hadden aan staan.

 

Copacabana is bekend vanwege zijn ontzettend mooie cathadraal waar ieder weekend veel versierde autoos langs rijden voor een autozegening. We hebben hier te veel souvenirs gekocht. Ik wilde een heel mooi duur typisch Boliviaans gitaartje kopen. Inge vroeg waar ik het dan wilde ophangen en of het nu wel zo nodig was. Het leek alsof ik me zelf hoorde praten. Met mijn puppie eyes, mijn verbrand voorhoofd, bestaande uit de kleuren donkerbruin, rood en wit én mijn neus met giraffenprint in de kleuren rose en bruin in plaats van geel-bruin, wist ik Inge over te halen. Sterker nog. Ik kreeg het nog tegoed voor mijn verjaardag, dus ik hoefde het niet zelf te betalen . Ik heb Inge wel moeten beloven gitaarles te nemen wanneer ik er op wil spelen. Anders moet ik hem onberoerd laten.

 

 

 

In La Paz hebben we als dagvulling de ruïnes van Tiwanaku bezocht, want we willen niet graag lang in deze drukke smerige stad verblijven. Het enige mooie aan La Paz is dat het in een heel diep dal ligt met aan één kant witte bergtoppen. Oh ja, je kunt hier wel veel mooie souvenirs kopen. Nog een pluspunt dus. Misschien zijn we wat verwend, maar als je Machu Pichu in Peru hebt gezien, stellen andere ruïnes niet veel meer voor. Ook de blauwe touwen die dienden als afzetting, zorgde nu niet echt voor mooie plaatjes. 

 

We hadden in Copacabana een man ontmoet en wat adresjes uitgewisseld. Deze man kwamen we in La Paz toevallig weer tegen. Het klikte goed en we besloten een avondje te gaan eten in de Mojitobar . Nou, de rest laat zich wel raden.

 

Sorry, maar we hebben nu geen tijd meer om nog uitgebreid te schrijven, want we moeten nog souvenirs kopen, voordat we zometeen de vlucht terug nemen, waarna ons avontuur in Nederland begint. Hier houden we overigens geen weblog van bij. Bij thuiskomst zal ik nog kort een berichtje schrijven over Bolivia, haar bevolking, de politiek en onze bevindingen. Misschien interessant voor diegene die voornemens hebben om naar Bolivia te reizen.

 

Doeiiiiii.