Perra revulta, oftewel  Wentelteefjes:
Victor, de zoon van Nancy, heeft het maar druk. Tussen zijn examens door, kookt hij smiddags voor ons, haalt hij boodschappen, doet de afwas en kookt ook s`avonds. Tijd dus om wat terug te doen!
Afgelopen donderdag avond hebben we wentelteefjes gebakken. Volgens ons krijgt Victor nooit witbrood, want hij viel meteen aan. Meteen werd de broodrooster uit een donkere kast gehaald en hij begon uitbundig brood te roosteren. We hebben sneetjes witbrood moeten achterhouden voor de wentelteefjes. Ze vonden het erg lekker en vroegen gefacineerd wat het was. Nou gewoon…Wentelteefjes, witbrood wentelen in geklopt ei met een beetje melk. Maar hoe leg je de naam Wentelteefjes uit? Uiteindelijk snapte Nancy dat het gewoon teefjes zijn die gewenteld zijn, Perra Revulta dus.
De hagelslag die Lisanne ons op het vliegveld mee gaf, was ook een success. Nichtjes van Victor kwamen allemaal een hampeltje hagelslag halen. Gelukkig was er nog genoeg hagelslag over voor op het witbrood, dat nog diezelfde avond volledig op ging.

Hartverwarmend:
Vrijdag zijn we naar school geweest. `S middags had Victor weer een lekkere warme maaltijd gemaakt. Het vlees zag er nu eens niet vet uit en botten waren nergens op het bord te vinden. We smulden er van en Inge en ik keken elkaar verrast aan, zo lekker was het.
Halverwegen het nuttigen van de maaltijd vroeg Victor of het lekker was. Enige argwaan ontstond toen hij vroeg of we wisten wat het was. We wilde het TOEN heel graag weten. “Hart van een koe”, zei hij hartverwarmend lachend. Achteraf hadden we het liever niet geweten.

Doopsel Elisabeth:
We hadden afgelopen weekend geen vrij, want we hadden erg veel huiswerk. Het Spaans is erg moeilijk dus we hadden voornemens veel te leren en het huiswerk af te maken. Totdat we zaterdag ochtend werden uitgenodigd voor een doopsel van een nichtje van Victor. Elisabeth is elf jaar en is door gezondheidsredenen van haar vader die veel op en neer moest reizen tussen Agentinie en Bolivia, nog niet gedoopt. We voelde ons zeer vereerd. Dit sla je natuurlijk niet af. Helaas hadden we geen mooie kleren meegenomen, dus nog snel de beste kleren even wassen en hopen dat het optijd droog is.
Nu nog snel een mooie kaart kopen. Kon ik maar Spaans, dan wist ik wat voor kaart ik in de hand had. Gelukkig was er een man in de winkel die Engels en Spaans kon. Hij wilde mij wel helpen. Ik begon te vertellen dat ik een kaart zocht voor een doopsel voor een meisje van 11 jaar. “I know”, zei hij. Hij was vanavond ook aanwezig bij dit zelfde doopsel. Wat een toeval.
De hele familie was keurig in de plooi en we werden met zijn achten in een auto gepropt. Weg die mooie plooien.
Natuurlijk hadden we onze camera bij ons. De priester had mij eerder geschoten dan dat ik hem geschoten had en riep me tijdens de plechtigheid naar voren. Hij begon tegen mij in het Spaans te praten. Het moet iets geweest zijn van: ”Hier vooraan kun je beter filmen”, want hij verwees me naar het doopfontijntje. Er werden 6 kinderen gedoopt. Hopelijk film en fotografeer ik het juiste meisje. Elisabeth zag er mooi uit, dus het kon haast gewoon niet missen.
Na afloop hup… weer met zijn allen de taxi in en naar huis. Elisabeth werd, nadat we haar gefeliciteerd hadden, thuis meteen in quarantaine gezet. Ze had de dag er voor Rode Hond gekregen. Ze moest snel beter worden, want het volgende weekend doet ze de communie. De Rode Perro had geen betere dag kunnen uitkiezen. Mam….Heb ik trouwens de rode hond al gehad?
Ik feliciteerde oma en ze drukte me tegen haar aan, alsof het mijn eigen oma was. De rest van de familie, vrienden en wij zaten rond een hele grote tafel na te feesten. Schuin tegenover ons zat een man die ons deed denken aan Robert De Niro (inclusief pukkel). “Mi Familia” dacht ik nog. De wijn ging als zoete broodjes over de tafel en Johny Walker was er ook. Ik weet het niet, maar naar mate de avond vorderde, leek het Spaans ons goed af te gaan. We hebben veel gelachen.
Een man en een vrouw bleken musicanten te zijn en hij had zijn gitaar meegenomen. Later op de avond gingen ze voor ons zingen. Het was prachtig. Om 1:15 uur hadden we het juiste moment gevonden en namen afscheid van iedereen. Zo warm als we in de familie opgenomen zijn, zo warm werd er afscheid genomen. Wel jammer van het huiswerk.

Souvenirs kopen op de Zondagsmarkt in Tarabuco:
Op school hebben we een medestudent leren kennen waar we het goed mee kunnen vinden. We zijn met zijn drieen naar de zondagsmarkt in Tarabuco geweest. De bus was kapot, dus moest er een vervangende bus geregeld worden. Anderhalf uur te laat kwamen we aan. Gelukkig hebben we nog genoeg tijd gehad om overal te kijken en de nodige foto`s te maken. Jammer dat we te weinig geld konden pinnen. Nancy had speciaal voor ons gekookt, maar we waren pas 15:45 terug in plaats van 14:00 uur, wat we heel erg vervelend vonden.
Nu nog een internetcafe vinden met veel bandbreedte, waar we de foto`s kunnen uploaden voor op de webshop www.souvenirsuitbolivia.nl.
Nathalie, nog even geduld.