Aankomst vrienden, Lieke en Lisanne 

Nou, daar kwamen ze dan!!!! We stonden al zeker een half uur op het vliegveld te wachten, want we wilden hun aankomst niet missen. Het vlietuig kwam aangecirkeld en ik stond met kloppend hart en vol emoties te wachten, want je dochter na ruim drie maanden weer zien, maakt toch wel wat los. Michel legde de camera in de aanslag en ................. oh nee........ z´n batterij was zo goed als leeg !!!!! deze nog even in de warmte gelegd in de hoop dat ie het nog even ging doen, ja daar zette het vliegtuig de landing in,.... filmen maar !!!! O jee, verkeerde vliegtuig, maar hoe kunnen nou twee vliegtuigen op het zelfde tijdstip op zo´n klein vliegveld gaan landen ???????  Daar kwam Aerosur ook al aan, dat zou hem moeten zijn !!!! Voor de zekerheid maar even alletwee de uitstappende passagiers in de gaten houden, niet dat we ze nu toch net missen !!!!  Met de van de aankomende vrienden gekregen kussenslopen, waar hun foto's opstaan, die we gekregen hadden voor ons vertrek zodat we ze niet konden vergeten, staan zwaaien en fotograferen zolang ie het nog deed. We hadden ze in het vizier !!!!! Beneden na het afhalen van de bagage kon Lisan niet langer op Lieke en de vrienden wachten en stormde de aankomsthal uit, liet de rugzak in het midden van de uitgang vallen en viel mij in de armen om me niet meer los te laten. Niemand die er verder nog uitkon en wat een bekijks hadden we!!!! Niet alleen vanwege het hartstochtelijke welkom, maar ook vanwege de blonde haren!!!
 
In totaal waren we met 7 personen en mucho, mucho bagage, wat denk je , al die vrouwen.... Met twee taxi's naar het Hotel waarvan bij 1 taxi de kofferbak wagenwijd openstond, omdat het gewoon niet dicht kon met alle die bagage. Alles en iedereen toch heelhuids aangekomen. Kamers van het gezellige hotel verdeeld en de eerste drie dagen Sucre verkend en Uyuni geregeld. Michel is nog met Trudy en Henri een dagtocht gaan maken naar oude rotstekeningen in de omgeving van Sucre, de zogenaamde Incamachay Pumamachay Hiking. Maar Magreeth, Lieke, Lisanne en ik hadden niet zoveel zin in een urenlange wandeltocht in de zon en wij hebben toen nog maar een bezoekje gebracht aan ons schooltje van het vrijwilligerswerk!
 
 
Tocht Uyuni, zoutvlakte

Zondags de 19e, na krap drie dagen wennen aan de hoogte, zijn we dan met z'n allen aan onze tocht naar Uyuni, de zoutvlaktes begonnen. Lieke, en Lisan iets minder, zaten met afgrijzen naar de slingerwegen en de afgronden te kijken, geen van beide wilde aan de raamkant zitten, de aanstellers   . In Potosie een ongewilde stop, er moest een band verwisseld worden, één uur vertraging boven op de negen uur die we toch al moesten!!!! Lisan moest hoognodig naar de wc, uiteindelijk mocht ze dan bij de ¨Gommeria¨ of tewel de Kwikfit. Dat was dus de 1e primitieve ervaring die ze opdeed en daar was ze niet echt blij mee!!! Ook nog een lage deurpost, dus na een vieze primitieve wc ook nog een kopstoot. Helaas begon toen ook nog voor Lisan de hoogte tegen te zitten, ze werd misselijk, kreeg hoofdpijn en werd ziek. ´s Avond in Uyuni aangekomen was ze er dusdanig aan toe dat ze ook nog eens begon te hyperventileren, voor het eerst in haar leven. ¨Gelukkig¨   heeft Lieke daar ook last van en had ze een speciaal pompje bij zich waarmee ze Lisanne weer redelijk snel op de been heeft geholpen. Lieke die schat , heeft drie weken lang, Lisan geen moment meer uit het oog verloren, zodra ze maar een vermoeden had dat Lisan weer een aanval kreeg, kwam Lieke met het pompje aangesneld. Gelukkig voor Lieke, heeft zij zelf maar één keer het pompje nodig gehad   , al hebben we voor een tweede keer gevreesd tijdens een pittige en stijgende wandeling van twee uur in de laatste week.
De volgende dag begon dan de echte tocht met de jeep door de zoutvlakte, voor Lisan starte die alweer met hyperventileren, geen eetlust, slap, misselijk, braken, kortom...... ziek.
Met Lieke en de rest ging het gelukkig goed. Lisan kreeg een kleine opleving bij het cactuseiland, daar waar ze zich zo op verheugd had, maar kwam niet erg ver dat eiland op. Na 100 meter is ze ziek teruggestrompeld en in de jeep gaan liggen, heeft gelukkig nog wel wat leuke foto´s op de zoutvlakte mee kunnen maken, maar daarna was het voor haar dan ook helemaal gedaan. Ziek en nog eens ziek heeft ze tussen de kleine oplevingen alleen nog maar de hele reis in de jeep liggen slapen. ´s Avond een mooie zonsondergang, waar Lieke, Lisan, Michel en ik van genoten hebben. Na een hele bijzondere terugtocht met bijpassende indiginomuziek, waarbij Lieke de opmerking maakte dat ze zo nog wel uren zou kunnen rijden, hebben we lekker primitief in een zouthotel geslapen. Alles, dus hotel, bedden, stoelen en tafels is van zout gemaakt. Eigen kok mee voor deze dagen en om 21.00 uur het licht uit, geen stroom, slapen en de volgende dag weer om 7 uur vertrekken. De tweede dag flamingo´s bekeken, vele flamingo´s en Laguana colorado. Ongeloofelijk dit meer. Later op de dag kleurt dit meer rood door de wieren die erin zitten. Je weet niet wat je ziet, van een afstand dacht ik; "dat is nep, dat is geen water", maar vandichtbij, ...echt wel..... hardstikke rood/oranje en het rimpelt met blauwe golfjes als het waait!!!  Mooi man....facinenerend, maar op de foto's maar half zo mooi helaas. Bij een van de oplevingen die dag, zette Lisanne samen met Lieke flink de pas erin om bij de wc te komen. Vergeten dat ze op flinke hoogte verkeerden, en dat voel je helaas niet altijd meteen. Lieke heeft het toen ook geweten. Onder het eten werd Lisan weer ziek, Lieke liep even naar buiten en toen kwam ze weer aan tafel zitten. Ik wierp vluchtig even een blik op haar en schrok me rot, ze zat helemaal benauwd aan haar pompje te huilen........ Jeetje Lieke, toch nog de klos ????? En alles was zo goed gegaan tot nu toe???
De tweede avond weer primitief........ Douchen in een smerige gemeenschappelijke kleine douche, waar met een lapje stof je hokje werd afgescheiden. Het douchewater dat werd gekookt door het te verwarmen met een houtkacheltje. De twee meiden gingen er als eerste voor. Petje af..... 's Avond met z'n zeven op één kamer en toen werd me duidelijk dat er meer slachtoffers van de hoogte waren, Magreeth had moeite met de ademhaling en kon hiervan niet slapen, halve nacht opgezeten ! Wat er sowieso van de nacht overbleef, want we zouden de volgende ochtend om 4.00 of 5.00 uur vertrekken, in het donker nog en zonder ontbijt. Bezoek aan de geisers, jongens wat een stank van rotte eieren..... daarna een heerlijk ontbijt en een natuurlijk thermaalbad buiten in de openlucht. Helaas, Magreeth nog zieker. Lisan nog steeds en Trudy begon ook ziek te worden. De overige begonnen te twijfelen aan het nemen van een thermaalbad...... toch maar niet ! Lieke hier in het verkeerde gat van de wel heel speciale wc pot gesch......, maar kan je beter bij haar navragen   , ze heeft de hele vakantie problemen gehad met ¨de stoelgang¨ op wat voor manier dan ook. Verstoppingen in de wc's veroorzaakt e.d. 
Uiteindelijk werd besloten om de terugtocht wat vroeger in te zetten vanwege de vele zieken, waarvan enkele toch wel liever wat sneller wilden dalen in de hoop hiervan op te knappen. Onderweg nog een heftige zandstorm meegemaakt en zielige bolivianen die hier in de middle of nowhere door heen moesten FIETSEN !!!!!
Besloten om toch in Uyuni te blijven slapen en niet door te reizen naar het hogergelegen Potosie, waar we eigenlijk de zilvermijnen wilden bezoeken. Na het bekijken van de film in Sucre over de Devils miners, het leven van een van de kinderen die daar noodgedwongen in de mijnen werkt, was daar zelfs bij Lisanne de nodige interesse voor ontstaan. Helaas...... de hoogte speelde parten en heeft voor iedereen doen besluiten dit toch maar over te slaan. Voor Magreeth zelfs een dokter laten komen, die lang op zich liet wachten. Gelukkig viel het uiteindelijk allemaal mee.
 
 
Kerstmis bij Nancy, onze Boliviaanse familie  
 
De 24e december:  Trudy ziek in bed. 's Middags nog wat kerstinkopen gedaan met Magreeth en de meiden, eventjes op internet, de mannen Nancy geholpen met het aanbrengen van de kerstversiering.
Daarna met de zus van Nancy, Myrthe en haar zoon, naar de kerstmis, die zou 2 uur gaan duren. Viktor blij dat wij gingen, dan hoefde hij niet...De kerk was al ver vol, verspreid her en der gezeten. Een hele ander mis dan in Nederland. Bij het altaar stonden mandjes met kerstgroepfiguren, die gezegend moesten worden. In de banken zaten mensen met mandjes met kerstgroepfiguren, die uiteraard ook gezegend moesten worden. Mensen in nette kleren, mensen in joggingspakken, allen vredig naast elkaar, zonder afgunst of afkeuring. Mensen die elkaar allemaal een hand geven en ons dus ook. Een schilderij van Jesus, omringt met gekleurde kerstballen en flikkerende gekleurde lichtjes, lekker kitscherig...... Vrolijk spaans gezang en geklap. Vrolijk......... en een hond die gewoon naar binnen loopt en even een kijkje komt nemen in de mis en dan weer naar buiten loopt. De Hostie op de tong en daarna de pastoor die alle banken langs loopt om iedereen met heilig water te zegenen, toeristen krijgen een extra grote zegening, die hebben dat harder nodig.........? Na een uur mis afgelopen..... één uur ? Hoe kan dat......? Teleurgesteld of opgelucht......?? Opgelucht...... nee toch teleurgesteld..... voor één keer ook wel twee uur willen zitten, want nu hebben we het dansen in de kerk gemist....
 
Daarna het beroemde kerstdiner in Bolivia, om 24 uur van 24 op 25 december, Trudy uit bed getrommeld, grote tafel, heel veel mensen. Wij met z´n zevenen, Nancy met Viktor, Carmen met Elisabeth, Myrthe met Deugo en Oma niet te vergeten. Oma....??? Waar is oma eigenlijk...? Oh die laat ons even verstijven van schrik onder het eten, als ze het VUURWERK afsteekt !!!!! Wat een pretoogjes heeft dat omaatje....
 
Daarna met z'n allen naar de nette kamer, waar de dansvloer al helemaal vrij is gemaakt. De kadootjes die over en weer worden uitgewisseld tussen de verschillende continenten. Henri, Trudy en Magreeth Delfstblauw voor de hele familie en Nancy sieraden voor de nederlandse vrouwen en chocolade voor de mannen. Onverwachts en lief. Daarna typische Boliviaanse kerstmuziek waarop we gedansd hebben, ze hebben het ons geleerd!!! Heel anders dan bij ons....  En uiteraard het glaasje wijn dat vooral Oma niet afslaat, maar ze danst dan ook wel het meest en het fanatiekst...
 
1e kerstdag: een ander kerstontbijt dan we gewend zijn.........  oud en weinig brood, Viktor die nog gauw naar de winkel sprint voor wat vlees en boter op brood, om nooit te vergeten............  , kinderen lui, blijven in bed en lezen een boekje, Magreeth, Henri en Trudy gaan op stap, wij blijven nog even nakletsen en als ieder zijn weegs gaat, gaan we ook even naar het Plaza Mayor. Wat een taferelen........ hartverscheurend................. Veel arm volk daar van het platteland. Blijkt dat die de 24e naar Sucre komen
en daar op straat slapen, want de 25e wordt er van alles uitgedeeld op straat, speelgoed, kleding, voeding. De kinderen, ouders en opaatjes en omaatjes rennen van hot naar her op hun van autobanden gemaakte schoenen of blote voeten. Rennen zonder goed uit te kijken de straten over waarbij ze dan net niet overeden worden door de dikste auto's die in Bolivia rondrijden. In Lange nette rijen wachten, teleurstelling wanneer het net op is als zij aan de beurt zijn. Had al een paar keer een en het zelfde vrouwtje met kleine kinderen zien rennen, nu kwam ze op ons af en hield bedelend haar hand voor ons op. De tranen sprongen me in de ogen, als je toch zo je kerstdagen moet doorbrengen. Ik besloot haar wat te geven en wat royaler dan normaal wordt gedaan. Pakte een briefje van 10...... en weetje wat nog een..... 20 Bolivianos, veel geld voor de armen hier, voor nederland is dat 2 euro. Ze was zo ongeloofelijk gelukkig, zooo ongeloofelijk gelukkig.... als ik dit nu schrijf, moet ik er weer van huilen, zo triest ........................... ze kuste me
oneindig en overal, zelfs op mijn mond, ik was helemaal perplex en ontdaan. Heb daar ik weet niet hoe lang zitten voelen en denken. Wilde volgend jaar weer in Sucre zijn met een groots opgezet plan voor de armen, maar wat ?????????? Had voor 140 euro aan bolivianos bij me, zou ik dat gewoon nu uitdelen ???? Werkt verslavend weet je dat, als je iemand zo blij kunt maken, dan wil je dat vaker doen..... Maar als je wat verder denkt besef je dat dit een onmogelijke taak is, als dit uitlekt en dat gebeurt, komen al die mensen aangerend, die houd je niet in bedwang en de teleurstelling van degene die niks krijgen, dat weegt niet op tegen de blijde gezichten...... ik wist het niet meer, moet er maar eens goed overnadenken en misschien met een goed plan volgend jaar wederkeren. Een familie had ik in iedergeval heel gelukkig gemaakt!!! Met 2 Euro !!!!!!!!  Toen ze naar huis gingen kwam de hele familie nog eens kijkend en bedankend langslopen.
Tweede kerstdag bestaat niet in Bolivia, gelukkig, zodoende konden we met z'n allen naar de zondagsmarkt in Tarabucco, met heel veel mooie souverniers. 's Avonds met Nancy en gedeeltelijk met viktor uit gaan eten. De volgende dag de 27e december, het definitieve en emotionele afscheid van onze Boliviaanse familie, we keren nu niet meer terug naar Sucre........
 
  
Samaipata
 
We zouden eigenlijk naar het Titicacameer gaan, maar verschillende van ons durfden de hoogte niet meer aan. We besloten dan maar eerst naar Samaipata te gaan, gelegen tegen de Amazone en niet zo hoog. Hier mijn verjaardag en oud en nieuw vieren en dan zouden Henri en Trudy alleen naar het Titicacameer en Isla del Sol gaan en wij iets anders gaan doen. Helaas konden we niet met de feestdagen in ons favoriete Hotel en ook niet iets minder favoriete Hotel en ook niet..... het hele dorp en omgeving was gewoon volgeboekt met de feestdagen, alleen de minder goeie hostels hadden nog plaats. En de dagen voor de feestdagen waren nog vrij. Nou dan maar van de dagen vooraf genieten in een heel gezellig en biologisch/ecologisch Hotel , compleet met hangmatten en strandstoelen en beestjes...... en bedden onder de ramen......., maar ook met klamboe's een kleine troost voor de meiden, de helden..... Heerlijk gegeten hier, gelezen en uitgerust, behalve Henri en Trudy dan, die hadden geen rust in de kont en hebben slechts een dag gerust, wij slechts een dag iets ondernomen...... 

Op mijn verjaardag vond helaas de verhuizing plaats naar de iets mindere hotels, maar Henri, Trudy en Magreeth waren zo lief om mij voor mijn verjaardag de 1e keus te geven van de slaapplaats en daar zat toch wel veel verschil in. De meiden hadden al heel vroeg nog in ons 1e Hotel de boel versierd en wel heel bijzonder versierd met Sarah (zij noemden haar Gerda, joost mag weten waarom) en al de ontbijttafel gedekt. Nou wist ik ook waarom ik mijn pyama die avond niet had kunnen vinden....... Lisan, het arme kind, was vanuit Nederland helemaal volgestouwd met kerst/verjaardagskaarten,slingers en kadootjes, die deze dag tevoorschijn getoverd werden. Leuke warme verrassing!!!! Dank jullie wel en Lisan ook voor het sjouwen. Helaas voor Lisan mocht ze alles ook weer mee terug sjouwen naar nederland.Het was verder een beetje een rommelige dag, Henri en Trudi waren om 8.00 naar de Condorhike vertrokken en wij zouden die dag de reuzevarens in het Nevelwoud en een Waterval gaan bezoeken. Ja in het regenseizoen hier reizen, dan heb je het niet altijd voor het uitzoeken..., dan moet je gaan wanneer dat het met het weer uitkomt. Tot nu toe had het regenseizoen op zich laten wachten, maar nu is het toch echt begonnen. Aangezien we nu met z´n 5en over waren werd het reizen ook iets moeilijker. Met z´n 5en in een taxi plus de chauffeur wordt een beetje dringen. Maar voor alles is een oplossing, zeker hier in Bolivia. Het werd een ruige spannende rit en de meiden hebben genoten!!! De gids/chauffeur kwam met een heuse Pick-up en Lieke en Lisanne mochten achter in de laadbak, net als de echte Bolivianen! Mijn eerst gedachte was bij Nathalie; wat zou zij hier van vinden???? Gelukkig was het niet op de geasfalteerde weg, maar op slingerende modderweggetjes, dus de snelheid was niet al te hoog. Dat van de slip zal ik dan maar niet vertellen, anders mag Liek nooit meer met ons mee

In het nevelwoud werden we geconfronteerd met de afdruk van een poema, een verse afdruk..... maar ja zoals ik al zei: één afdruk ! Een beetje vreemd niet? Toch kregen de meiden het helemaal op hun heupen, ze waren bang om opgevreten te worden en maar wat blij dat we bij de auto terug waren. Weet niet waar ze banger voor waren, de insecten (en de hoeveelheid veel best wel mee) of de éénpotige poema   !!!

Daarna hebben we nog een waterval bezocht en ´s avonds gezellig met z´n allen in het dorp gegeten. ´s Avonds mocht ik van Lieke en Lisanne samen met Gerda naar bed. Heb haar echter maar in de keuken geparkeerd en ben gewoon met mijn Michel gaan slapen.

Oudejaarsdag; Henri en Trudy ondernamen vandaag de uitgestelde (vanwege twijfelachtige weer gister) condorhike. Hele dag niet aanwezig dus. Met z´n vijfen hebben we gelezen,geluierd en de taken van de dag verdeeld, Magreeth en de meiden deden de inkopen voor de avond en Mich en ik hebben (weer uren) achter de computer gezeten om vliegtickets voor de terugreis te kunnen reserveren. Zal niet verder uitwijden, maar was weer op z´n Boliviaans. ´s Avonds kwamen Henri en Trudy rood, moe maar voldaan terug van de condorhike. We zouden nadat ze gedoucht en gerust hadden gezamelijk eten, maar dat viel anders uit. Trudy had géén douche gehad, er was géén of alléén koud water en ze waren niet echt uitgerust. Ik voelde me niet goed, geloof dat het ontbijt die ochtend niet goed gevallen was en ben na een poging van soep eten maar in bed gekropen in de hoop nog wat op te knappen vóór 24.00 uur! Verder hebben we nog een uur zonder licht gezeten, héél Samaipata wel te verstaan, dus het was echt stikke donker, de stroom was uitgevallen !!! Gezamelijk  hebben we in de tuin het nieuwe jaar ingeluid. Henri, Trudy en Magreeth gingen op tijd naar bed, moe en Henri en Trudy moesten de volgende ochtend al vroeg op voor hun tocht naar Isla Del Sol. Wij hebben met z`n vieren (sorry 5en, Gerda was er ook bij) nog even doorgevierd tot 3.00 uur. Oh ja, bijna vergeten, Lieke en Lisanne hadden op het Plaza Mayor nog even geprobeerd de sfeer erin te brengen door als enige twee samen de dansvloer op te gaan.

Nieuwsjaarsdag; Weer alleen met z`n vijfen, gezamelijk overleg hoe we de laatste dagen gaan vullen. Moeilijk..... iedereen z`n eigen wensen. Daarnaast vanwege de stijging van de benzine prijzen, de berichten van onrusten in grote steden en blokkades op routes die wij eigenlijk wilden afleggen. Met de tijdsdruk om vooral op tijd in Santa Cruz en la Paz te zijn, omdat anders de hele terugvlucht naar nederland in gevaar kon komen. Toch uitendelijk gekozen voor de meest veilige optie, dachten we...... De Ché route dus, ingekort van drie naar twee dagen. Ché Guevara, een bekende Argetijnse vrijheidsstrijder die hier Bolivia opgepakt en vermoord is.

Verder kwamen we er gelukkig toevallig achter dat onze vliegtickets voor de aanvang van de terugreis niet definitief geboekt waren, hier dus weer een paar uur aan besteed !!!!! 

Daarna nog de vrouw bezocht die dieren opvangt en verzorgt, dieren niet meer gewild door mensen en aan hun lot overgelaten. De plaats die Michel en ik al eens bezocht hadden en waar de aapjes ons overgehaald hadden daar te gaan (vrijwilligers)werken. Ook Lisanne was helemaal verkocht toen ze het meest aanhankelijke aapje in haar armen had. Lieke werd heen en weer geslingerd door wel en niet leuk/eng vinden. Al ging ze bijna om toen het aapje haar aan de hand meenam voor een wandelingetje.

Twee januari werden we voor de Ché-route om 8. 00 uur door de gids en zijn zoon opgehaald. Mich met Lisanne en Lieke bij de bij ons reeds bekende en vertrouwde gids in de Pick-up en Magreeth en ik bij zijn zoon in de taxi. Nou, ik moet je zeggen dat Magreeth en ik al gauw de voorkeur gaven om achter in de laadbak van de Pick-up te gaan zitten. We hadden zo onze twijfels over de rijkunsten van onze chauffeur, die na 15 minuten rijden bevestigd werden doordat hij achter op de auto van zijn vader reed. Maar je wilt niet meteen klagen, dus we gaven hem nog een tweede kans, iedereen kan zoiets toch overkomen niet....? Echter tegen beter weten in, hij slingerde van rechts door de struiken naar de linkerkant van de weg en kon nog een tegenligger ontwijken door een ruk aan het stuur te geven en  vervolgens, verontwaardigd naar de tegenligger reageren. Toen was bij ons de maat wel vol !!!! We hebben hem gevraagd te stoppen en gewacht totdat zijn vader terugkeerde om ons te zoeken, we hadden onze twijfels over zijn zoon al uitgesproken. Na lang wachten kwamen ze ons dan toch tegemoet. Het was niet makkelijk om uit te spreken dat we niet met zijn zoon verder wilden, na enig overleg werd besloten dat Michel de rest zou rijden. Wij voelden ons een stuk veiliger op het asfalt en later op de modderige slingerweggetjes, langs de ravijnen met Michel aan het stuur. Hoe de zoon en de gids zich gevoeld moeten hebben is niet te beschrijven !!! Het was echter een hele professionele gids en hij heeft deze twee dagen toch nog weten te redden.
´s Avonds zijn we met de Pick-up (dus afwisselend ook in de bak) naar een mooie plek gereden waar we van een mooie zonsondergang hebben genoten. Hier in de afgelegen dorpjes rennen de kinderen ook achter de auto´s aan als ze in de gaten hebben dat daar vreemdelingen inzitten. Na een hele afstand bergopwaarts achter ons aangekomen te zijn stopten we en stapten Lieke en Lisanne uit om op de kinderen toe te lopen. Het was een hele leuke onverwachte ervaring, op een afstand van een meter of 15 bleven Lieke en Lisanne en de kinderen tegenover elkaar staan om elkaar stil te bekijken. Het ijs werd pas gebroken nadat ik mijn lekkere voor mijn verjaardag gekregen chocolaadjes liet uitdelen.

We hebben heerlijk gegeten en geslapen (en gedronken, eigen gemaakt cocalikuur) in een heel eenvoudig maar ontzettend gezellig, appart hostelletje in het dorpje La Higuera, gerund door een fransman die als hobby heeft mensen te verwennen. Vanuit dit huisje is toendertijd de telegram verzonden dat Ché zich in deze omgeving ophield, wat uiteindelijk tot zijn arrestatie heeft geleid. In het schooltje van dit dorp is hij toen ook vermoord.  

De volgende dag zijn we om 8.30 uur gestart  met een wandeling van twee uur naar de plek waar Ché uiteindelijk is opgepakt. Eén uur dalen en één uur stijgen. En dit op ongeveer 2000 meter hoogte. Af ging wel, maar stijgen viel voor de meesten voor ons niet mee. We hebben toen het tempo behoorlijk moeten aanpassen, omdat we vreesden voor twee hypervetilerende meiden, en wie zou dan als eerste het pompje mogen gebruiken hé....?

Nog een bezoek aan het schooltje, waar Ché was neergeschoten, met een klein museumpje vol foto´s en dagboekverslagen.

Daarna terug met twee auto´s, even spannend hoe zijn zoon vandaag zou rijden, we hadden besloten om hem nog een keer het voordeel van de twijfel te geven en aan te nemen dat hij de eerste dag nog onder invloed van te veel alcohol en te weing slaap had gereden. Spanning aan alletwee de zijden, maar hij had zich goed samengepakt en hersteld, gelukkig....

Na het bezoek aan de plaats waar Ché dood aan de wereld getoond werd, de plaats waar hij lange tijd geheim begraven heeft gelegen (zonder handen die waren als bewijs van zijn dood afgehakt) en het mausoleum, zijn we veel te laat teruggereden naar Samaipata. Besloten om toch nog maar hier te overnachten en de volgende dag naar Santa Cruz terug te keren.

De laatste twee dagen voor Lieke, Lisanne en onze vrienden,

De drie weken vakantie van onze bezoekers zitten er bijna op. Henri en Trudy zitten na een bezoek aan Isla del Sol nu al in La Paz en Magreeth, Lieke en lisanne met ons in het snikhete Santa Cruz.

De laatste dag brengen we nog een bezoek aan de dierentuin, puf,puf, wat een hitte.... en hebben we geprobeerd nog wat souveniers in te slaan, maar de puf is er dan al ver uit. Het reizen was vermoeiend en de hitte doet de rest zo op het einde van de reis. 

Na het "laatste avondmaal"  keren we vermoeid en verhit naar het Hotel terug, met als vooruitzicht een douche, een laatste keer inpakken en slapen en de volgende dag het begin van de terugtocht.

Een dankjewel verrassing van Lieke en Lisanne voor onze begeleiding, heerlijke chocolade,

De volgende dag een hartelijke hereniging op het vliegveld in La Paz met Henri en Trudy, gelukkig, niks mis gegaan, we zijn met enige vertraging toch op tijd. Een laatste maal samen eten, nog een verjaardagskado van de vrienden aan mij, een super de luxe overnachting in een hotel in La Paz.

Het afscheid....... moeilijk, niet leuk, vooral moeilijk afscheid nemen van Lisanne  , maar het zijn nog maar 7 weekjes......., goeie reis, we zijn en voelen ons alleen in Isla Del Sol................