Doordat Inge een tijdje ziek is geweest, hebben we helaas geen 15 dagen aaneengesloten vrijwilligerswerk kunnen doen in Park Machia in Villa Tunari. Dit park probeert wilde dieren van de zwarte markt, weer terug te zetten in de natuur. We hebben van de nood een deugd gemaakt en zijn gaan rondtrekken.

We zijn eerst de omgeving van Santa Cruz gaan verkennen. Santa Cruz is een drukke stad en was net als Villa Tunari erg warm en vochtig. Dit deed de maag en darmen van Inge niet goed en dus probeerde we het hoger op te zoeken. We zijn twee dagen naar El Refugio in Parke Amboro geweest. Na drie uur rijden werden we bij de ingang afgezet, waar een 4x4 op ons stond te wachten. Helemaal herstelt van Araquipa, conditioneel gezien dan en uitgezonderd die vervelende darmen van Inge, wimpelde we vriendelijk de 4x4
af en wandelde een uurtje naar beneden. El Refugio ligt tussen één van de vele bergwanden in, helemaal afgelegen. De eigenaar heeft met en hoop arbeiders in acht maanden tijd een smalle weg aanglegd, helemaal met de hand, want machines kunnen daar niet komen. Het was een helehoop niks, maar het was heerlijk !!! Een eenvoudig maar verzorgt kamertje, een restaurantje met heerlijk eten. Geen menukaart, maar eten wat de pot schaft. Het eten was erg lekker en de hangmatten naast onze deur ook, en wat een genot dat uizicht, ongeloofelijk en een heerlijke rust, helaas veel te kort.We hebben twee dagen een wandeling gemaakt van ongeveer 3 uur. Mooie natuur gezien en mooie zwart gele vogels gezien die hangende druppelvormige nesten maakten voor hun nakomelingen. En een hele boel vuurvliegjes, niet te geloven wat een licht geven die beestjes.

De tweede dag zijn we ´s middags doorgereist naar Samaipata. Omhoog hebben we wel even de 4x4 genomen, want die chauffeur moet ook werken voor zijn geld, toch? Eenmaal boven aangekomen stapte we in en gewone taxi en vervolgde onze weg. De taxichauffeur reed ons in een uur naar Samaipata. Hij kende een hoop mensen op weg naar Samaipata (verwonderlijk, want hij woont 3 uur rijden verwijderd van Samaipata), want om de 10 minuten moest hij even tuteren, zwaaien en even wat naroepen. In Samaipata hebben we een heel gezellig, afgelegen, rustig, romantisch hostelletje genomen, gerund door een Nederlands stel die 27 jaar geleden daar dit mooie resort hebben opgebouwd met geld dat hij in Bolivia verdiende als pianostemmer. Lekker rustig. Ze verbouwen daar zelf op biologische wijze groente en kruiden, waar ze ook hun maaltijden mee bereiden. Lekker en gezond eten dus. Goed voor de darmpjes. Bij dit hostel vonden we en soort reclameposter van en mevrouw die afgedankte of zieke dieren opvangt en hen verzorgt. Deze dieren mankeren iets en kunnen niet meer terug de natuur in, maar verdienen nog wel een zorgeloos bestaan voor de laatste jaren. Elk dier heeft zo haar eigen levensverhaal. Zo is er een katachtig met nog maar drie poten.Het feit dat de apen vrij rondlopen en gewoon kunnen ontsnappen, maar toch gewoon bij haar blijven, getuigd van een goede verzorging. Ook enkel vogels kunnen gaan en staan/vliegen waar ze maar willen, maar blijven bij haar. Het is een soort klein dierentuintje, die door toeristen bezocht kan worden, waarmee ze dan en beetje geld verdient. We besloten om de volgende dag daar eens te gaan informeren of ze nog vrijwilligers kon gebruiken.

De derde dag zijn we El Fuerte gaan bezoeken, een oude Inka stad waarvan maar 20% is afgegraven en te zien is. Vergeleken met Mach Pichu in Peru was deze stad erg klein, maar Inge voelde meer en meer de mistiek van de oude Inka stad. Het waren in elk geval slimme mensen die Inka´s. De administratie werd bijgehouden door middel van knopen in touwen en aan de hand van de stand van de zon en de sterren wisten ze precies wanneer ze bijvoorbeeld moesten zaaien en oogsten. Ze bedankte met gruwelijke rituelen ( Llama offers) moeder aarde (PatchaMama ) voor de oogst en probeerder haar goed gestemd te
krijgen. Okee, dit laatse klinkt wat primitief, maar ze vonden een goede oogst in elk geval niet vanzelfsprekend. Je staat er eigenlijk nooit bij stil wat er allemaal gedaan moet worden om die frites op je bord te krijgen. Na dit bezoek lieten we ons door een taxi afzetten bij dat kleine dierentuintje waar die arme diertjes verzorgt werden, 2 kilometer buiten het dorpje Samaipata. We lieten de taxi even wachten, voor het geval er niemand was en we meteen weer terug wilde rijden. Het koste wat moeite om iemand te
vinden. Na wat Hola-geroep kwam een jonge dame ons tegemoet. Zij bleek samen met haar vriend daar vrijwillegerswerk te doen. Haar vriend zag het daar gaan werken niet zo zitten, maar ze werkten daar inmiddels al 4 weken, zonder ook maar even het dorpje bezocht te hebben. Ik liep even terug om tegen de
taxichauffeur te zeggen dat hij kon gaan,.. Oh, ja en om te betalen. Toen ik terug liep zag ik Inge zitten, bedolven onder twee apen. We stelde zo onze vragen aan de twee vrijwilligers en aan de eigenaar, een oude hippievrouw uit Zwitserland met een wolle in meerdere kleuren gebreide Bob Marly-muts op. We
werden steeds enthousiaster. Vaak moet je naast de verblijfskosten, ook nog betalen om vrijwilligerswerk te kunnen doen. Dit strookt niet helemaal met ons idee van vrijwilligerswerk. Maar hier hoef je niet te betalen om er te mogen werken. We vroegen een rondleiding. De apen werden over ons twee verdeeld en met een soort hele zware apenhalsketting om onze nek liepen we door de dierentuin. We zagen varkentjes, vogels en katten. Helaas kwam de sfinx, de katachtige met drie poten, niet uit zijn schuilplaats. Plots werd ik door een jong aapje van de rest weggetrokken. Ik verontschuldigde mij bij Inge en de vrijwilliger die ons rondleide en verliet hen. Romantisch wandelde ik naar een afgelegenplek, waar we met ons tweetjes hebben zitten keuvelen. Ja, we zijn verkocht. In januari, nadat we afscheid hebben genomen van dochter, nichtje en vrienden die ons morgen in Bolivia komen opzoeken, gaan we hier vrijwilligerswerk doen.

We wilde de dag er na een condor walk doen. Een soort herkansing van het mogelijk zien van condors. Volgens de lokale bevolking zitten hier meer condors dan in Araquipa (Peru) waar we alleen een stenen condor van dicht bij gezien hebben. Maar het geld was op, in dit gehucht heb je geen pinautomaten en we moesten dan ´s avonds heel laat terug naar Santa Cruz. Genoeg redenen om het voor januari tegoed te houden. De dag ernaar zijn we terug gereden naar Santa Cruz. Meteen werden we bevangen door het hete vochtige klimaat en we baalde dat we terug waren in deze drukke,hete stad. We wilde meteen terug naar Samaipata, maar dan zouden we tijdens onze reis drie keer de zelfde plek aan doen. Maar één ding was
zeker, we wilde geen minuut langer in Santa Cruz blijven.

We herinnerde ons enkel postitieve verhalen over de wijnstreek in Tarija. Op 1900 meter heb je hier de hoogste druiventeelt ter wereld. Door de hoogte zijn de druiven hier eerder rijp en heb je een anders smakende wijn. Dus al snel besloten we de eerst volgende mogelijkheid aan te grijpen om naar Tarija te vliegen en te ervaren wat er allemaal waar is van de mooie verhalen. Eenmaal aangekomen in Tarija gingen we opzoek naar een hostel. De eerste die ons aansprak zat vol, maar "gelukkig" vonden we een goedkoop hostel waar we een prive badkamer hadden. Zoals zoveel hier in Bolivia is alles maar half
waar. Goed, we hadden een privedouche, maar er was geen water. Tja, tis maar een detail. We wilde niet in het stadje blijven rondhangen en hadden een mooi programma samengesteld. We hebben de tweede dag flamingoos bezocht in de desulate omgeving van Tajzara. In deze streek heerst een legende over een angstaanjagende huilende wind ´s nachts. Het zou niet de wind zijn, maar het gehuil van de mensen die verdronken waren door de straf van een man die niet door de dorpelingen geholpen werd toen hij die
hulp zo nodig had. Nou dat is net iets voor mij, daar hou ik wel van. Daar wilden we wel heen en zeer zeker ook blijven slapen. Maar helaas dat ging niet, daar waren geen slaapgelegenheden. Met de gids hebben we toen wel een hotel bezocht, wat daar 10 jaar geleden gebouwd was, maar helaas ook weer verlaten vanwege een kleine opkomst van toeristen en omdat de bevolking daar niet wilde blijven werken vanwege de heftige windgeluiden tussen de bergen. Nou werkelijk fantastisch....... Het "spookhotel" heeft ons werkelijk weer aan het dromen gezet. Zouden we dit niet kunnen kopen, weer opknappen en proberen op te starten?????? Opknappen moet echt wel. Het staat drie jaar leeg en net als in een "spookverhaal" lijkt het na een nachtmerrie ontvlucht!!!! Als je naar binnen kijkt zie je alles gewoon nog staan, alsof er elk moment iemand de slaapkamer op kan lopen. Een afgebrand kaarsje en een leeg glas en halfvol flesje cola op een nachtkastje, Alles welliswaar dik onder het stof. Maar het meest intrigerende detail is de rechtopstaande ingedeukte kussen aan het hoofdeinde van het bed.......... Om werkelijk kippevel van te
krijgen....... helaas konden we niet blijven slapen........ Maar na iets dreigends kwam iets heel zieligs en liefelijks. We reden weg en kwamen wat schapen en lama´s tegen en een puppie herdershond. Een van de lammetjes leek net geboren en op zoek naar zijn moeder, maar die was in de verste verte niet te bekennen. Het arne beestje had honger en ging op zoek , maar de dichts bij gezeten figuur was de puppie herdershond. Het lammetje blate en blate en liep op de puppie af en ging op zoek naar wat melk, de puppie verroerde zich niet keek lief naar het lammetje en liet het zijn gang gaan, jammer dat die geen melk had, het was hartverscheurend..... Op weg naar huis kregen wat wat mee van het gespook in deze streek. De wind begon op te steken en het begon te onweren, fascinerend..... zie de foto´s. Heb een half uur kou staan leiden om de foto´s te maken, maar ik was er niet weg te slaan. Dit is mijn weer !!!!! Dit was het
hoogte punt van de dag voor mij !!!! ´s avonds hebben we in het duurste en meest luxeuze hotel geslapen van onze reis, wat een tegenstelling met het "spookhotel"verhaal. We vermelde even dat de ventilater kapot was. "Ja he, de ventilater is kapot, dat klopt", was het antwoord. Maar verder werd er niks mee gedaan. Gelukkig was het hier niet heel erg warm. Helaas hadden we een biertje gedronken bij aankomst in het hotel. (8%) en heb ik niet veel meegekregen van onze luxe en mooie omgeving, was al snel
onder zeil. Michel deed gelukkig met me mee.

De volgende dag haddden we een halve dag voor de boeg waarbij we een waterval bezocht hebben, we zouden vroeg afgezet worden in een eenvoudig goedkoop hotelletje in the middle of now were, want hier
zouden Argetijnse muzikanten optreden op een festival. Nou........ dat was dus weer echt een Boliviaanse belevenis...... In Nederland zou je dit geen hotel noemen. Het is Meer bij een gezin thuis, die plaats genoeg heeft en daar een extra slaapkamer en badkamer maakt en waar je dan ook een karig ontbijtje bij krijgt. Maar goed, we waren naar een ¨festival¨ geweest, wat niet veel voorstelde en daarna wat gaan wandelen. Toen hadden we in het enig in de buurt zijnde kleine ´restaurantje´, nou ja restaurantje, een huis waar ze iets te eten maken en verkopen, ieder 4 empanades gegeten als volledig zijnde maaltijd bedoelt. Toen we bij het ´hotel´aankwamen , bleek de poort naar het landgoed dus gewoon OP SLOT !!!!! en wij hadden geen sleutel en verder was er ook niemand thuis. Daar stonden we dan ´s avonds om 7 uur, moest dringend naar de wc en geen mens thuis. Laaiend was ik eigenlijk, verbijsterd....... dat ze ons daar gewoon lieten staan. Waren ze vergeten dat ze gasten hadden ?????

Uiteindelijk zijn we maar op zoek gegaan naar een plek waar we evt konden binnendringen, want Joost mocht weten wanneer die van plan waren om terug te komen !!!!!! En ik had geen zin voor hun poort op de grond gezeten te gaan zitten wachten. We vonden gelukkig nog een andere poort die wel dicht was en moeilijk open ging, maar gelukkig niet op slot. Zo zijn we dan toch naar binnen geslopen, hopend dat de loslopende koe of hond ons niet in de billen zou bijten!!!!!

TWEE uur later kwamen de bewoners ook aan !!!!! We hadden besloten om de boel maar verder te negeren, want om je gevoelens in spaans uit te drukken is vaak heel moeilijk. De vrouw des huizes kwam toch even informeren hoe we binnen gekomen waren en probeerde uit te leggen dat ze naar ons op zoek waren gegaan omdat we zo lang wegbleven en met ons naar ´het echte festival´wilde gaan. Nou die avond wilde ik dat verhaal echt niet meer geloven !!!!!!

Na een nacht gezelschap gehad te hebben van een kakkerlak en een vuurvlieg en nog ander soorten torretjes en wat ik ´s nacht al niet meer gehoord mag hebben (het slaapkamer raam was kapot) ,was ik de volgende dag toch al wat milder. En na een moeilijke spaanse converstaie onder het ontbijt was ik dan toch bereid haar te vergeven en te geloven. We gooide het maar allemaal op een misverstand als gevolg van het taalprobleem. Er bleken twee feesten te zijn, een buurtfeest en later op de avond elders in het dorp een echt concert. Maar dit wisten we niet. Schijnbaar was het de bedoeling dat we optijd terug moesten zijn en met de hoteleigenaresse naar het concert zouden gaan.
En zo maak je ieder dag wel van dit soort dingen mee, ik kan inmiddels wel een boek schrijven. Je leert hier wel geduldig en flexibel te zijn.

We zijn nu terug thuis in Sucre. Sucre is verreweg de mooiste stad met vriendelijke mensen. Morgen gaan we dochter, nichtje en vrienden ophalen van het vliegveld in Sucre. Want zij komen ons een paar weekjes opzoeken. Nadat ze aan de hoogte gewend zijn gaan we Uyuni voor 5 dagen bezoeken.